Boos

"Ik word niet goed." "Wat dan?" "Ik ben nog nooit zo gedisciplineerd bezig geweest. Ik ben gestopt met roken, eet verantwoord, ga om de twee dagen naar de sportschool en kom godverdomme als dank maar liefst twee en een halve kilo aan in één week." "Dat zijn spieren" "Echt niet, mijn broek zit strak." "Je voelt je toch beter" "Ja, lichamelijk maar geestelijk ben ik een wrak." "Lichamelijke gezondheid is toch veel belangrijker dan je gewicht of hoe je er uitziet?" "Vind je?" "Ja, het is eigenlijk nogal oppervlakkig dat gezeur over je gewicht" "Ik zeur niet over mijn gewicht, ik vind het alleen ongelofelijk dat ik zo goed bezig ben en dat er vervolgens vanuit mijn eigen lichaam geen greintje motivatie komt. Laat een beetje spierballen zien of het begin van mijn wasbord. Maar nee hoor. Alle noeste arbeid ten spijt komt er gewoon nog een laag verhullend vet omheen" "Dus je bent boos op je eigen lichaam." "Ja" "Jij bent inderdaad niet goed.."

Get in Shape

Ik had een heerlijk hectische week achter de rug met feesten, vakantie, verjaardagen en zo meer. De koelkast was leeg en op prosecco alleen kon het gezin niet leven. Fluitend marcheerde ik door de Deen en propte mijn karretje lekker vol. Ik stopte bij de tijdschriften want ik scan graag door het wekelijks aanbod. Langzaam werkte ik het eerste rijtje af. Terwijl ik plaatjeskijkend door de JAN bladerde viel het me op dat de mollige vrouw naast me opvallend vaak mijn richting op keek. Na de zoveelste blik keek ik maar eens echt terug. In haar handen hield ze de Get in Shape. Vanaf de opengeslagen pagina's lachtten twee gezichten me toe. Carlos Lens met in zijn armen.............IK. Ik schrok me dood. Natuurlijk wist ik wel dat dit stuk er aan zat te komen. Ik heb het notabene zelf geschreven en was er ook zelf bij toen Sasha Lambert de foto's maakte. Maar nu lig ik in de schappen. En niet veilig één weekje, met één fotootje. Nee, minstens 4 weken met zes pagina's foto's. Vandaag loop ik krom van de spierpijn want nu staat ook zwart op wit en voor de hele wereld te lezen dat ik volgend jaar, rond deze tijd een lijf wil hebben dat in bikini op de cover kan. Je begrijpt het.....van schrik heb ik maar een BodyPumplesje extra gevolgd.

Geen zin, maar dan anders.....

Bestaat het echt, writersblok? Ik verdenk sommige publicisten al jaren van een flinke schrijf blokkade maar dat hindert hen niet om boeken op de markt te brengen. Ik heb geen 'writersblok' maar wel last van slechte zinnen. Er komt werkelijk niets normaals op papier en dat terwijl ik deze week drie (!!!) deadlines heb en het is al bijna woensdag. Dan heb ik het nog niet eens over de rest van de maand. Ik krijg het er benauwd van terwijl ik toch echt niet meer rook. Badend in het zweet werd ik vannacht wakker. Dromend van boze opdrachtgevers, reportages die misschien deze keer net niet lukken, beloftes die gebroken worden, c-artiesten die me niet terugbellen en aan al die woorden die nog opgeschreven moeten worden. Om het allemaal nog dramatischer te maken is mijn computer ook nog eens gecrashd. Na de eerste reanimatie heb ik mijn laatste backup van foto's en schrijfsels kunnen maken. Al mijn adressen en bewaarde emails zijn voorgoed weg. De tweede crash heeft het ding niet overleefd. IBM RIP. En ik, ik moet inmiddels ook aan de beademing............

Nieuw Jaar

De afgelopen anderhalve week leefden we uit een koffer. Dat begon het weekend voor kerst met een trip naar het ouderlijke huis in Brabant om alvast de kerst te vieren. Op zondagochtend terug naar Bergen om de koffers in te pakken voor Bonaire. De weekendtas bleef half leeg in de woonkamer staan. Heerlijk vijf dagen geluierd aan het strand. Mijn mobiel kon geen smsjes verzenden dus dat was lekker rustig. De 30ste retour naar Bergen, na een paar uur slapen de koffers half uitpakken en wederom nieuwe weekendtassen vullen voor het enorme nieuwjaarsfeest in Valkenswaard. De stapel wasgoed en onuitgepakte tassen groeiden gestaag in de woonkamer. Feesten met 30 vrienden en de 1e weer terug. Volgende ochtend opnieuw naar Brabant want mijn vader verjaardde. Bobbi wilde blijven slapen dus maar wéér een tasje ingepakt. Andy moest naar Afrika dus ook hij deed vrolijk mee aan het omgooien en reorganiseren van de inhoud des KLM-Koffer. Vanmorgen overzag ik de ravage. Waar ik ook keek, overal lagen kleren, flessen zonnenbrandolie, toilettassen, tassen, koffers etc. Nu is het nog steeds niet veel beter. Mijn huis, hoofd en werk verkeren nog steeds in grote chaos. Ik loop wel al de hele dag met een smile van oor tot oor in het rond. Wat krijg je een boel energie van leuke activiteiten. Hoe druk ze ook zijn. Voor mij was dit een geweldige afsluiting en begin van het oude en nieuwe jaar. Ik wens jou en de jouwen een geweldig 2008 toe! Met veel liefde, werk, minivakanties, grote vakanties, mooie gesprekken, geweldige ideeën, lieve vrienden en vooral een heleboel energie om het allemaal te 'dragen'.

Levensbeschouwing

In mijn volgende leven doe ik het achterstevoren: Ik begin dood en heb dat dan meteen maar achter de rug Ik word wakker in een verzorgingstehuis en voel me iedere dag beter Dan schoppen ze me eruit want ik ben te gezond Ik geniet van mijn pensionering en in mijn pensioen geld Dan begin ik met werken en ontvang een gouden horloge op mijn eerste werkdag. Ik werk een jaartje of veertig tot ik te jong ben Ik maak me op voor de middelbare school: drink alcohol, feest en ga met jan en alleman naar bed Dan start ik op de basisschool, word weer kind, speel de hele dag en heb nul verantwoordelijkheden Ik word weer baby en ..... Spendeer mijn laatste 9 maanden al drijvend in de luxe van een spa-achtige omgeving met centrale verwarming, intraveneuze room service en dan..... Verdwijn ik met een enorm orgasme. I rest my case

bron: een Engelstalig e-mailtje dat ik ooit kreeg met dezelfde strekking. (Voordat je denkt dat ik echt grappig ben)

Bergen Buiten

Misschien komt het doordat ik de laatste tijd zelf wat sportiever ben maar het valt me op dat Bergenaren veel in beweging zijn. Vooral de wat oudere bewoners zijn dit najaar hard in de weer om hun lijf te onderhouden of op een sportieve manier te recreëren. Zelfs het steeds moderner wordende Dynamic Fit trekt krasse knarren aan die mij faliekant inhalen wat kracht en uithoudingsvermogen betreft. Is het de gezondere omgeving, in vergelijking tot de stad, die uitnodigt tot beweging? Het feit dat wij een groot deel van de zomer op het strand doorbrengen en er dus een beetje leuk uit willen zien? Of wonen hier toevallig meer mensen die er door het jarenlange buitenleven een gewoonte van maakten? Ik heb er geen onderbouwd antwoord op, ik kan alleen constateren dat er inderdaad veel sportiviteit en buitenleven is en dat dat uitnodigend en motiverend werkt om het zelf ook te doen. Ook ik heb me, toen ik hier net woonde, wel eens verbaasd over de moeders én vaders die ik ’s ochtends op school al in hun tenniskleding, paardrijdbroek, voeten in de wandelschoenen of joggingoutfit zag. Moeten jullie niet werken of koffiedrinken op het plein? Maar dat doen ze dus ook nog eens. Sporten en in de frisse buitenlucht zijn, is voor velen een vast ritueel in de dag. Zo wordt Bergen ook overspoeld in het weekend met mensen die een flinke wandeling door de bossen, duinen en over het strand maken. Alkmaar heeft zelfs een heuse vierdaagse waar van verwacht wordt dat het dezelfde roem krijgt als Nijmegen. Mijn kinderen kregen afgelopen jaar een looptraining via school van Lorna Kiplagat. Ook weer een voorbeeld dat sportiviteit hier met de paplepel ingegoten wordt. Ik ben in de twintig jaar dat ik in de stad woonde, buitenmens-af geraakt. Fietsen over de grachten was meer een praktische daad dan een sportieve. En op hoge hakken naar de Bijenkorf sprinten is ook geen workout ondanks dat dat soms zo voelde. Bergen heeft van alles in mij in beweging gebracht. Figuurlijk omdat er een mentale verandering opgetreden is en letterlijk omdat ik inderdaad de bossen intrek, mijn lijf in conditie breng in de sportschool en geregeld een potje tennis bij Jan Donders. Mijn toch wel stadse kinderen moeten nog een beetje wennen aan al dat 'gedoe' buitenshuis. Want eerlijk is eerlijk, ik moet er in de opvoeding ook wat aan veranderen. Ik vind het nog steeds best eng als mijn achtjarige zoon zelf op de fiets naar de andere kant van het dorp wil of zonder volwassenen met vriendjes het bos in gaat. Zelf kom ik oorspronkelijk ook uit een dorp en bouwde ook ik op mijn zesde heel hoge boomhutten en zocht bramen langs de spoorlijn. Mijn ouders waren toen ook nieuwe dorpelingen want zij groeiden op in grote steden. Toch vertrouwden zij wel op de bescherming die een dorp biedt. En de Bergse moeders die ik inmiddels ken, doen dat ook. Maar is Bergen wel een 'echt' dorp? Waar de sociale controle verder reikt dan het je afvragen waar de buurman zijn Ferrari van betaalt. Gaat iemand mijn zoon de weg wijzen als hij verdwaald is in de Nessen? Ik wil er met alle macht in geloven en ga er eigenlijk van uit dat dat zo is. Zonder naïef te zijn hoop ik op de dorpse goedheid van Bergen en haar bewoners en gun ik ook mijn kinderen het gezonde buitenleven dat hier voor iedereen zo gewoon is.