Obama 4 Pleasure

Is het niet fantastisch! De weldenkende wereld is euforisch. Barack Obama zal het noodleidende Amerika terugbrengen naar grote hoogtes. Voor de weldenkenden die na een lange dag hard werken ook tot grote hoogtepunten willen komen, komt een bedrijf met de toepasselijk naam Head'O'State met een fantastische gadget op de markt. Een Obamadildo. Verkrijgbaar in presentieel goud of democratisch blauw. De wereld houdt van Obama, laat Obama ook van jou houden!

Zinloos Geweld

Sommige mensen vind ik na één blik al irritant. Ze hebben nog niets tegen me gezegd of me anderszins een strobreed in de weg gelegd maar ik heb zonder reden een onwaarschijnlijke hekel aan ze. Het gebeurt niet heel vaak en ongetwijfeld heb ik dat effect ook wel eens op anderen. Is het een slecht karma of zenden we foute energiestromen uit? Ik heb geen idee. Ik vind iemand gewoon instant een hufter of een klerewijf en dat komt ook nooit meer goed. Heel soms ga ik toch nog een gesprek aan, denk heel even dat ik het verkeerd zag maar kom er uiteindelijk altijd achter dat mijn eerste gevoel het juiste was. Sommige mensen moet je nou eenmaal direct zo ver mogelijk uit je buurt schoppen. Ik sta niet alleen in deze. Ook Maarten Spanjer heeft zomaar aan een heleboel mensen een enorme schijthekel. Hij doet dat fijn uit de doeken in zijn boekje ‘Maarten maakt vrienden’. Deze zondag smulde ik een uurtje van fijne anekdotes over Freek de Jonge, Jeroen Krabbé, Joost Zwagerman, Sylvie van der Vaart-Meis en nog een aantal andere eikels. Allemaal mensen die mij persoonlijk nog nooit iets aangedaan hebben. Ik heb ze wél allemaal eens op een persmomentje of partijtje meegemaakt en wilde ze na twintig seconden al slaan. Zonder reden. Zomaar zinloos gewelddadig, keihard op de bek stompen. Het gebeurt natuurlijk niet want sommige plannen zijn beter in je eigen hoofd dan op dat van iemand anders. uitbreiding na een week tv vol ergernis: De afgelopen week werd mijn instant afkeer van allereerst Freek de Jonge en later ook Joost Zwagerman wederom bevestigd. Eerst bij Pauw & Witteman, later bij DWDD. Allebei de keren was Peter R. de Vries ook aanwezig. Hem vind ik prima. Helemaal niets mis mee. Maar dat vond Freek dus wel. Hij sputterde, ging moeilijk kijken, kraamde de ene onzinnigheid na de andere uit en vond vooral dat hij alle recht had om die publiciteitsgeile schobbejak van een Peter R. de V. eens flink de oren te wassen. Gelukkig was mijn Peter er al lang achter dat Freek jaren geleden niet meer leuk was, dus snoerde hij de glutenvrije en visueel uitgedaagde oud-komiek gepast de smoel met een paar verbale kopstoten. Ook Joost Zwagerman liet weer eens heel duidelijk zien waarom ik hem nou zo irritant vind. Hij heeft ineens een idee ergens over, deze keer dat het Obama promofilmpje geniaal was omdat het silhouet van Obama in de laatste scène opzettelijk gekozen was want het refereerde aan de scènes in Spielberg's films The Color Purple en Amistad, dat de afro-amerikanen zeker zouden herkennen. En vooral, zichzelf in zouden herkennen. Ja ja, Joost. Heb je niet opgelet de afgelopen maanden? De Afro-Amerikanen waren al 'om'. Obama wilde juist laten zien aan de rednecks dat hij niet de boze neger is die zich de komende jaren allen maar druk gaat maken voor de gekleurde bevolking. Dus liet B.O.wijselijk achterwegen om zichzelf als grote zwarte leider te profileren. Maar goed, je hoeft Joost verder niet uit te leggen hoe het zit, want Joost doet waar Joost heel erg goed in is, en dat is vooral naar zichzelf luisteren. Het zou me niets verbazen als hij om de zoveel tijd zijn eigen boeken terugleest en zichzelf dan postliterair nog een veer in zijn reet steekt. Goed, het moge duidelijk zijn dat sommige mensen nou eenmaal niet lekker liggen bij andere mensen. Nou ja, behalve onder mijn rozenstuiken dan. Als kunstmest.

Overstroomd

Ik spreek veel verschillende mensen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Dat is inherent aan mijn vak. Ik zoek namelijk verhalen. Soms raak ik tijdens die zoektocht de persoon achter het verhaal een beetje kwijt. Ik zoek namelijk niet naar mensen maar naar ervaringen, naar passie. Het liefst vertel ik het verhaal van een ander nog mooier of beter geformuleerd door dan dat ze het zelf kunnen vertellen. Soms ontmoet ik iemand wiens verhaal me meer dan gebruikelijk bezighoudt. Dan komt ook de mens achter het verhaal in beeld. Dat gebeurde me vandaag maar liefst drie keer. Ik sprak drie mooie mensen met ontzettend aangrijpende verhalen over dood, hoop, tegenslag, bewustzijn en liefde. Verhalen die eigenlijk rustig een paar dagen in mij moeten marineren voordat ik ze opschrijf. Redelijk kansloos momenteel want ik stroom over.........

What Material Girl?

Uit welk materiaal bestaat deze material girl dezer dagen? Mijn popidool, die in haar documentaire 'In bed with Madonna' nog vol trots haar '100% natural' borsten liet zien en claimde nooit een injectie botox in haar snuitje te laten zetten, is veranderd in een eng plastik poppetje. Ze vindt zichzelf om de zoveel jaar opnieuw uit maar deze look is vooral erg treurig. Ze mag dan in Engeland wonen maar ze gedraagt zich als een hysterische Amerikaanse met een angstvallig 'jeugdsyndroom'. Voor haar geen wondergenen of liters water om er maar zo jong mogelijk uit te zien. Nee, Madolly koos voor achterlijke hoeveelheden botox, fillers in wangen en jukbeenderen en lippen vol siliconen. Combineer dit met dwangmatige macrobiotische minimaaltijden plus vier uur per dag keiharde workouts en je hebt de fantastische 'SkeletorMadge look'. Ze beweegt zich fantastisch en heeft daardoor een jeugdig voorkomen maar helaas staat de tijd voor celebs ook niet stil. Aan de gevolgen van zwaartekracht ontkomen ze net als het voetvolk ook al niet. Sommige vrouwen kiezen er voor om natuurlijk oud te worden. Met rimpels en al. Voor sommigen klinkt dit net zo afschuwelijk als je okselhaar in al haar glorie laten staan. Sommige vrouwen willen nou eenmaal heel graag jong blijven. Heel jong. Zonder rimpels, mimiek, verslapping of verzakking. Voorbeelden genoeg. Helaas dus ook mijn fantastische, prachtige Madonna. Als je achterin de zaal staat, ziet ze er waarschijnlijk fantastisch uit maar dit is 's ochtend toch wel erg schikken voor Guy

Lekkerrrrr

Na de 'post' over het dreigende gebrek aan opdrachten ben ik welgeteld één dag vrij geweest. Minder leuk voor de nog steeds onafgemaakte 'huishoudelijkeklussenlijst' die ik opgesteld had maar des te leuker voor mij persoonlijk én, niet geheel onbelangrijk, mijn bankrekening. (Er moet natuurlijk wél iedere maand € 600,- aan de kinderopvang betaald worden.) Één van de nieuwe opdrachten werd zo aan mij gebriefd: Lekkere mannen; onze beaux in de nieuwste bodyfashion; een mannetje of 8! Klein interviewtje erbij. Oh ja, geen modellenbureaujongens. Echte mannen, die we zo in het wild tegen zouden kunnen komen. Maar wél zonder hangbuiken, vlekken of andere minder flatteuze toestanden. Tja, daar doe ik wel even mijn best voor. Aanstaande maandag is de fotoshoot. 9 beeldschone mannen 'zonder hangbuiken, vlekken of andere minder flatteuze toestanden' verzamelen zich in de studio. Kneiterharde buikspieren, goedgevormde bilpartijen, gladde getrainde borstkasten.........[ohhh] Want, oh ja, had ik al verteld dat Bodyfashion een modewoordje is voor ondergoed?

Model 4 a Day II

fotos by Saskia Osnabrugge

Dit is het bijbehorende verhaal: In totaal 70 jaar vriendschap! Marianne (42), Clementine (44) , Caroline (42) en Sabine (39) leerden elkaar medio 1991 kennen. Zeventien en een half jaar later vieren ze hun vriendschap. Sabine: “Het klinkt misschien een beetje oneerbiedig maar als je Marianne leert kennen dan is het onvermijdelijk dat je binnen de kortste keren in haar familie wordt ingelijfd. Haar zussen krijg je er gratis bij, zeg maar. Verhalen over Clementine en Caroline hoorde ik vanaf dag één. Eigenlijk zonder ze nog persoonlijk te kennen, wist ik precies wie bij wie hoorde, wie wat studeerde of welke levensloopbepalende keuzes gemaakt werden. Marianne kreeg verkering met mijn beste vriend en zo leerden wij elkaar kennen. Ik kwam net terug in Amsterdam van een wereldreis en zij werkte in een hippe kroeg en studeerde bijna af. Ook Clementine was na haar studie veelvuldig aan het reizen en Caroline studeerde en woonde nog in een studentenhuis. Allemaal stonden we aan de vooravond van ons ‘serieuze en volwassen leven’. In die beginperiode ging ik vooral met Marianne om maar de band met Clementine en Caroline was er ook. Wat we alle vier gemeen hebben is dat we nieuwsgierige vrouwen zijn die het avontuur niet schuwen. Niet dat we op expeditie gaan of zo maar we hebben niet altijd de meest voor de hand liggende keuzes gemaakt wat betreft werk of carrière. We zoeken alle vier de uitdaging op en halen graag het maximale uit ons leven. Onze vier levens raken elkaar aan alle kanten. Marianne noemt het de ‘levenskruisbestuiving’. Wij kennen bijvoorbeeld afzonderlijk van elkaar veel dezelfde mensen en af en toe raakt dat elkaar. Zo heeft Marianne jaren via Clementine verhalen over ‘ene’ Sandra gehoord terwijl ze die Sandra via mij al lang kende. Toen we uiteindelijk eens met z’n allen op een feestje stonden viel dat kwartje pas. Ook woon ik nu zelf in Bergen, het dorp waar Marianne, Clementine en Caroline opgroeiden. Door alle positieve verhalen die zij over hun jeugd in Bergen vertelden, werd mijn keuze om te verhuizen vergemakkelijkt. Erg gezellig is trouwens dat Clementine er ook weer woont en inmiddels zien we elkaar weer veel vaker. Met z’n vieren hebben we nu 11 kinderen in de leeftijden vier tot en met elf jaar, drie eigen bedrijfjes, kopzorgen maar ook oplossingen en vooral een boel plezier in ons leven. We zien elkaar eigenlijk veel te weinig maar dat komt wel weer. Wij zijn blij dat we elkaar nu al zo’n tijd kennen.”