Plan B

Mijn eerste boek is klaar! Ingeleverd, gecorrigeerd en nu ligt het bij Bruna om afgedrukt te worden.
Ik ben al weer lang en breed aan de slag voor Vrouw, Flair en Grazia om er een paar te noemen. Terugkijkend op een periode waarin ik me voornamelijk bezighield met het boek, moet ik toegeven dat het me af en toe zwaar viel. De volgende keer doe ik het anders. Normaal gesproken ben ik maximaal zes weken met een opdracht bezig. Dan is het geschreven en klaar. Nu werd mijn tijd en hoofd van november 2009 tot juli 2010 bijna volledig in beslag genomen door de planning en uitvoering van Plan B. Terwijl het daadwerkelijke schrijven in 2 maanden gedaan was.

Het volgende boek is ook al weer gepland. Als de zaken lopen zoals ik dat graag zou zien dan ligt het Februari 2012 in de winkels. Een boek waarin meer ruimte is voor mijn eigen stem en visie maar waarin ook weer bijzondere mensen met prachtige verhalen aan het woord komen. Binnenkort vertel ik meer.

Plan B, de bladzijdes zijn nog leeg

Zij die mij af en toe ook in levenden lijve tegenkomen, weten dat ik afgelopen najaar benaderd ben door uitgeverij Bruna met de vraag of ik interesse heb in het schrijven van een 'echt' boek. Ik mocht zelfs kiezen; een non-fictie roman over paardenfluisteraar en levenskunstenares Norma Miedema of een boek vol verzamelde interviews over mensen die hun carrière volledig omgooiden. Ik koos voor het laatste. Mensen die op welk vlak dan ook het roer omgooien, vind ik altijd al boeiend. Ik heb voor opdrachtgevers als Margriet en Vrouw al meerdere artikelen en reportages geschreven over herintredende vrouwen, mensen die eindelijk hun droombaan kregen of die juist hun loopbaan opgaven voor andere bezigheden. Keer op keer inspirerende krachtige mensen. Maar nu mag ik ze heerlijk 5000 woorden lang aan het woord laten. In tijdschriften is de ruimte altijd beperkt en moet je urenlange gesprekken indikken tot een kleine 600 woordjes per persoon. Nu mag ik los! 250 pagina's mooie, rare, trieste, inspirerende, bijzondere of wonderlijke verhalen over echte mensen die ergens in hun carrière overstapten op Plan B.
Van de piloot die door een hersentumor gegrond is tot de advocaat die zijn hart ging volgen en nu op de hei houtsnijwerken met zijn kettingzaag maakt. Ik zoek nog steeds. Dus ken je (of ben je) iemand die zo in mijn boek zou kunnen dan hoor ik dat graag natuurlijk. De interviews worden ook nog eens geïllustreerd door kunstenares Lisette de Zoete. Haar werk is krachtig en door het gebruik van tekst versterkt ze de foto's die ze maakt.
Ik vind het spannend maar ook ontzettend leuk. Lig ik toch straks in de boekhandel. Waaaah. Ik heb nog geen letter geschreven maar verheug me nu al op het eindresultaat. (.....en op die fabulous jurk die ik ga dragen op de boekpresentatie in september 2010)

Vet Wijf

Al jaren waarschuwen verzekeraars, westerse overheden en vrouwenbladen ons dat we steeds dikker worden. Help, de gemiddelde Nederlandse vrouw is minimaal 15% van haar gewicht te zwaar. Wat zijn we toch slechte mensen. Het beschuldigende vingertje wijst naar je vanaf de pagina’s van menig tijdschrift. Je wordt doodgegooid met dieetdagboeken en oh wat ben ik toch een stommerik want ik houd mijn dieet niet vol artikelen. Ik heb ze nota bene zelf geschreven. Ik riep in mijn stukjes ook: Wat ben je toch een zwakke vrouw dat je dat gewicht er maar niet afhoudt. Bah, dikkere vrouw, je hebt geen discipline en schept je bordje veel te vol. Nou, ik ben er eigenlijk helemaal klaar mee en bedacht me vannacht ineens dat het gewoon met de evolutie te maken heeft. Natuurlijk komen er steeds meer mensen op de wereld met een genetisch bepaalde aanleg om dik te worden. Als je een beetje vet op je botten hebt, dan overleef je een Mexicaans griepje met gemak. Neem ik de geschiedenis snel door dan heeft een dikkerd ook meer kans in de ijstijd, drijft beter tijdens de zondvloed, beetje builenpest heeft ook weinig grip en grote armoede of een hongerwinter zijn nou eenmaal makkelijker te overleven met wat reserves op de heupen. Een kameel heeft ook geen waterzakken in die bulten maar vet. Het is al jaren bekend dat de ene mens meer aanleg heeft om aan te komen dan de andere. Het is wetenschappelijk bewezen dat er een erfelijke factor meespeelt. Dan is het dus niet meer dan logisch dat magere types met een razendsnelle spijsvertering uiteindelijk het onderspit delven. Zij hebben minder energie en kunnen bij schaarste aan voedsel niet putten uit de natuurlijke reserve die hun dikkere medemens wel heeft. Nou zullen wij hier in onze luxe maatschappij niet zo snel te maken krijgen met schaarste maar op het moment dat je geveld wordt door een nare ziekte dan stuiter je sneller terug als je niet na een week door al je vetreserves heen bent. Op de lange termijn zal ook de morbide obese mens zichzelf uitroeien. Want ook dat zit in je dna. Uiteindelijk zorgt de natuur er zelf voor dat de letterlijk en figuurlijke stevige mens overeind blijft. Ik vind het een prachtige theorie en denk gezien mijn eigen bilomvang nog jaren mee te gaan.

Fabulous 40 Party

Fietsendief

Zaterdag vervloekte ik alles en iedereen. Geen goed woord had ik voor dit bedorven dorp waar ik in mijn bloedeigen tuin mijn fiets op slot had moeten zetten omdat er hier mensen rondsjaggeren die niet met hun klauwen van mijn spullen af kunnen blijven. In de nacht van vrijdag op zaterdag werd mijn prachtige oerdegelijke trouwe Gazelle opoefiets op brute wijze uit mijn leven gereden.

In het verleden ben ik al meerdere fietsen verloren aan gespuis maar in Amsterdam was ik er minder verbaasd over. De woede was er niet minder om, maar op een of andere manier kon je het in de hoofdstad wel een beetje verwachten. Nu, in mijn vriendelijke dorpje was ik er van overtuigd dat mijn fiets nooit meer gestolen zou worden. Stom dus. Want zelfs mijn ontzettend opvallende en volledig verbouwde fiets viel in de smaak bij een dief.

Gelukkig wonen er in dit dorpje ook heel oplettende lieden. Mensen die het vreemd vinden dat er op zaterdagmiddag een fiets in de bossen ligt. Een fiets met een transportbak die gezellig versierd is met grasmatten en paarse bloemen. Twee kinderzitjes ook.

Dus nam een vriendelijke wandelaar mijn ros mee naar zijn tuin. Ook hij stond die zaterdag, net als ik toen ik aangifte wilde doen, voor een gesloten politiebureau. Zo kwam het dat de redder van mijn fiets, gisteren een rondje langs de scholen maakte met de vraag of een van de moeders een fiets kwijt was. Toen kwam de Amber Alert, mijn persoonlijke vermistefietsversie aan iedere Bergenaar die in mijn telefoon staat, van pas. Ik heb mijn fiets weer terug. De vinder heb ik een fles Champagne gegeven en blijf ik eeuwige dank verschuldigd.

Helaas voor de dief ben ik wraakzuchtig en is mijn netwerk groot en loslippig. Inmiddels is het verhaal van mijn fiets een eigen leven gaan leiden en komt er een dag dat iemand per ongeluk verklapt dat zijn of haar oppas of kind iemand kent die in een dronken bui een bebloemde omafiets jatte. Op die dag zal de EHBO in het MCA een patiënt binnen krijgen met een rol plastic gras en een flinke bos kunstbloemen in zijn rectum. Zo diep dat hij minstens een jaar niet kan fietsen.

Samen met Sandra Broman in Beauty+ Magazine.
Tot grote ergernis van onze kinderen vergelijken we inderdaad onze bloesinhoud.

VROUW MAGAZINE

En ineens sta je zelf voorop!

Heftige Verhalen

Zij die mij kennen, weten dat ik blaak van het zelfvertrouwen (...) maar soms ook zo onzeker als de pest ben. De onzekerheid slaat toe als ik een verhaal in moet leveren waarbij ik het belangrijk vind dat de lezer echt voelt wat ik voelde toen ik met de geïnterviewde sprak. Ik neem mezelf dan maar als graadmeter en als ík moest huilen terwijl ik het uitwerkte dan moet jíj als lezer ook minstens een keer slikken anders doe ik mijn werk niet goed. Dergelijke verhalen zijn voor mij 'spannend' om te schrijven omdat de kunst van het goed verwoorden zichtbaar wordt. Weinig verslaggevers schrijven klakkeloos op wat iemand zegt want dat leest niet lekker. Soms zeggen mensen (ja, ook BNners) namelijk de stomste dingen en dat wil je niet altijd in je blad afgedrukt zien. Ik verwoord zo goed en zo kwaad als het gaat in zijn of haar eigen woorden de strekking van het antwoord. Je doet je werk goed als een geïnterviewde achteraf zegt: 'Ja, je hebt het precies zo opgeschreven zoals dat ik het zei'. Als ik dan weet dat ik geen zin 'heel' heb gelaten van wat diegene mij vertelde maar dus wel de essentie van het verhaal pakte dan voel ik me er goed bij. (Soms denk ik stiekem wel eens dat diegene mocht willen dat hij of zij zo verstandig of in correct nederlands sprak, maar goed.) Afgelopen zaterdag verscheen de VROUW waar Marco Borsato de hoofdredactie over voerde. Ook ik mocht voor deze editie een paar verhalen maken. Naast het interview tussen Marco en Daphne D. maakte ik ook een reportage over twee weduwnaars. Dat laatste verhaal was zo'n stuk dat ik met de zenuwen in mijn lijf inleverde. Het zijn namelijk aangrijpende en helaas waargebeurde verhalen van twee mannen (en vaders) die recent hun grote liefde verloren. Ik wilde hier niet poeren in hun woorden maar juist precies vertellen wat zij doormaakten toen hun echtgenoot overleed.

Dank u Sinterklaasje.......

Grote chocoladeletter (135 gram, melk of puur) - 730 kcal

Kleine chocoladeletter (65 gram, melk of puur) - 350 kcal

Gevulde speculaas (35 gram) - 160 kcal

Marsepein (25 gram) - 110 kcal

Kruidnoten met chocolade (10 stuks) - 100 kcal

Pepernoten met chocolade (10 stuks) - 100 kcal

Kikker/muis - 57 kcal

Taaitaai-pop - 55 kcal

Kruidnoten (10 stuks) - 50 kcal

Pepernoten (10 stuks) - 50 kcal

Speculaasje - 35 kcal

Roomborstplaat - 35 kcal

Schuimpje - 15 kcal

Bron:http://www.nationaalgezondheidsplan.nl/

Roma

Afgelopen week waren mijn geliefde en ik maar liefst tien jaar getrouwd. Dat moest gevierd. Uitbundig gevierd welteverstaan. En dat is gelukt. Vrijdagochtend stapten we rond een uurtje of negen uit een B737 van de Koninklijke en betraden Italiaanse bodem. Nog geen half uur later rolde de trein het Stazione Termini binnen en liepen we in hartje Rome. Twee en een halve dag lang vierden we om de zoveel oude gebouwen, mooie doorkijkjes en fijne Piazzi dat we elkaar na tien jaar nog steeds wel heel leuk, lekker en lief vinden. Dit vanzelfsprekend met een gezellig glaasje Pinot Grigio, Chianti of Prosecco. Ik mag de komende weken in rehab maar wat was/is Rome geweldig!!

VROUW Magazine

Dit weekend stonden dan eindelijk de lekkere mannen in de Telegraaf. De 24 pagina's tellende lingeriespecial was tevens mijn debuut voor Vrouw. Wie mijn blogjes af en toe leest, weet dat ik het druk had in oktober. Druk met het schrijven van stukjes voor de wakkere krant maar ook druk met lekkere mannen. Het was ook helemaal niet erg om een hele dag kwijt te zijn in de studio. Nee hoor, samen met de art directrice, stilyste, visagiste en fotografe verlekkerde ik me aan ontklede spierbundels onder het mom van 'hard werken'. Met de kop: 'Ons oog wil ook wat' lieten Marc, Arno, Leroy, Dani, Stefan, Damien, Marco, Jaap Harm en Mathieu ons zien wat de laatste ondermode is. Wat heb ik toch geinig werk!

Lichtshow

Zomaar een avond in november 2008: De regen klettert op het dakraam van mijn thuiskantoor en de buitenverlichting staat in de kermisstand. Kermisstand? Ja, onze aannemer slash elektricien heeft toentertijd de buitenverlichting aangesloten op een nachtschakelaar. Zodra het begint te schemeren, floept de gevelverlichting als bij toverslag aan. Jammer dat de sufferd het ding naast de lamp heeft geschroefd. De lichtschakelaar ‘denkt’ donker en geeft stroom. Eureka, het is licht, ik kan weer uit…., hé donker, ik moet weer aan. Totdat het echt lekker donker wordt, heeft ons huis al twee jaar lang een gezellig lichtorgeltje aan de gevel hangen. Misschien moet ik er eindelijk eens iets aan doen............wederom een klusje voor de immer groter wordende things-to-do-lijst.

Obama 4 Pleasure

Is het niet fantastisch! De weldenkende wereld is euforisch. Barack Obama zal het noodleidende Amerika terugbrengen naar grote hoogtes. Voor de weldenkenden die na een lange dag hard werken ook tot grote hoogtepunten willen komen, komt een bedrijf met de toepasselijk naam Head'O'State met een fantastische gadget op de markt. Een Obamadildo. Verkrijgbaar in presentieel goud of democratisch blauw. De wereld houdt van Obama, laat Obama ook van jou houden!

Zinloos Geweld

Sommige mensen vind ik na één blik al irritant. Ze hebben nog niets tegen me gezegd of me anderszins een strobreed in de weg gelegd maar ik heb zonder reden een onwaarschijnlijke hekel aan ze. Het gebeurt niet heel vaak en ongetwijfeld heb ik dat effect ook wel eens op anderen. Is het een slecht karma of zenden we foute energiestromen uit? Ik heb geen idee. Ik vind iemand gewoon instant een hufter of een klerewijf en dat komt ook nooit meer goed. Heel soms ga ik toch nog een gesprek aan, denk heel even dat ik het verkeerd zag maar kom er uiteindelijk altijd achter dat mijn eerste gevoel het juiste was. Sommige mensen moet je nou eenmaal direct zo ver mogelijk uit je buurt schoppen. Ik sta niet alleen in deze. Ook Maarten Spanjer heeft zomaar aan een heleboel mensen een enorme schijthekel. Hij doet dat fijn uit de doeken in zijn boekje ‘Maarten maakt vrienden’. Deze zondag smulde ik een uurtje van fijne anekdotes over Freek de Jonge, Jeroen Krabbé, Joost Zwagerman, Sylvie van der Vaart-Meis en nog een aantal andere eikels. Allemaal mensen die mij persoonlijk nog nooit iets aangedaan hebben. Ik heb ze wél allemaal eens op een persmomentje of partijtje meegemaakt en wilde ze na twintig seconden al slaan. Zonder reden. Zomaar zinloos gewelddadig, keihard op de bek stompen. Het gebeurt natuurlijk niet want sommige plannen zijn beter in je eigen hoofd dan op dat van iemand anders. uitbreiding na een week tv vol ergernis: De afgelopen week werd mijn instant afkeer van allereerst Freek de Jonge en later ook Joost Zwagerman wederom bevestigd. Eerst bij Pauw & Witteman, later bij DWDD. Allebei de keren was Peter R. de Vries ook aanwezig. Hem vind ik prima. Helemaal niets mis mee. Maar dat vond Freek dus wel. Hij sputterde, ging moeilijk kijken, kraamde de ene onzinnigheid na de andere uit en vond vooral dat hij alle recht had om die publiciteitsgeile schobbejak van een Peter R. de V. eens flink de oren te wassen. Gelukkig was mijn Peter er al lang achter dat Freek jaren geleden niet meer leuk was, dus snoerde hij de glutenvrije en visueel uitgedaagde oud-komiek gepast de smoel met een paar verbale kopstoten. Ook Joost Zwagerman liet weer eens heel duidelijk zien waarom ik hem nou zo irritant vind. Hij heeft ineens een idee ergens over, deze keer dat het Obama promofilmpje geniaal was omdat het silhouet van Obama in de laatste scène opzettelijk gekozen was want het refereerde aan de scènes in Spielberg's films The Color Purple en Amistad, dat de afro-amerikanen zeker zouden herkennen. En vooral, zichzelf in zouden herkennen. Ja ja, Joost. Heb je niet opgelet de afgelopen maanden? De Afro-Amerikanen waren al 'om'. Obama wilde juist laten zien aan de rednecks dat hij niet de boze neger is die zich de komende jaren allen maar druk gaat maken voor de gekleurde bevolking. Dus liet B.O.wijselijk achterwegen om zichzelf als grote zwarte leider te profileren. Maar goed, je hoeft Joost verder niet uit te leggen hoe het zit, want Joost doet waar Joost heel erg goed in is, en dat is vooral naar zichzelf luisteren. Het zou me niets verbazen als hij om de zoveel tijd zijn eigen boeken terugleest en zichzelf dan postliterair nog een veer in zijn reet steekt. Goed, het moge duidelijk zijn dat sommige mensen nou eenmaal niet lekker liggen bij andere mensen. Nou ja, behalve onder mijn rozenstuiken dan. Als kunstmest.

Overstroomd

Ik spreek veel verschillende mensen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Dat is inherent aan mijn vak. Ik zoek namelijk verhalen. Soms raak ik tijdens die zoektocht de persoon achter het verhaal een beetje kwijt. Ik zoek namelijk niet naar mensen maar naar ervaringen, naar passie. Het liefst vertel ik het verhaal van een ander nog mooier of beter geformuleerd door dan dat ze het zelf kunnen vertellen. Soms ontmoet ik iemand wiens verhaal me meer dan gebruikelijk bezighoudt. Dan komt ook de mens achter het verhaal in beeld. Dat gebeurde me vandaag maar liefst drie keer. Ik sprak drie mooie mensen met ontzettend aangrijpende verhalen over dood, hoop, tegenslag, bewustzijn en liefde. Verhalen die eigenlijk rustig een paar dagen in mij moeten marineren voordat ik ze opschrijf. Redelijk kansloos momenteel want ik stroom over.........

What Material Girl?

Uit welk materiaal bestaat deze material girl dezer dagen? Mijn popidool, die in haar documentaire 'In bed with Madonna' nog vol trots haar '100% natural' borsten liet zien en claimde nooit een injectie botox in haar snuitje te laten zetten, is veranderd in een eng plastik poppetje. Ze vindt zichzelf om de zoveel jaar opnieuw uit maar deze look is vooral erg treurig. Ze mag dan in Engeland wonen maar ze gedraagt zich als een hysterische Amerikaanse met een angstvallig 'jeugdsyndroom'. Voor haar geen wondergenen of liters water om er maar zo jong mogelijk uit te zien. Nee, Madolly koos voor achterlijke hoeveelheden botox, fillers in wangen en jukbeenderen en lippen vol siliconen. Combineer dit met dwangmatige macrobiotische minimaaltijden plus vier uur per dag keiharde workouts en je hebt de fantastische 'SkeletorMadge look'. Ze beweegt zich fantastisch en heeft daardoor een jeugdig voorkomen maar helaas staat de tijd voor celebs ook niet stil. Aan de gevolgen van zwaartekracht ontkomen ze net als het voetvolk ook al niet. Sommige vrouwen kiezen er voor om natuurlijk oud te worden. Met rimpels en al. Voor sommigen klinkt dit net zo afschuwelijk als je okselhaar in al haar glorie laten staan. Sommige vrouwen willen nou eenmaal heel graag jong blijven. Heel jong. Zonder rimpels, mimiek, verslapping of verzakking. Voorbeelden genoeg. Helaas dus ook mijn fantastische, prachtige Madonna. Als je achterin de zaal staat, ziet ze er waarschijnlijk fantastisch uit maar dit is 's ochtend toch wel erg schikken voor Guy

Lekkerrrrr

Na de 'post' over het dreigende gebrek aan opdrachten ben ik welgeteld één dag vrij geweest. Minder leuk voor de nog steeds onafgemaakte 'huishoudelijkeklussenlijst' die ik opgesteld had maar des te leuker voor mij persoonlijk én, niet geheel onbelangrijk, mijn bankrekening. (Er moet natuurlijk wél iedere maand € 600,- aan de kinderopvang betaald worden.) Één van de nieuwe opdrachten werd zo aan mij gebriefd: Lekkere mannen; onze beaux in de nieuwste bodyfashion; een mannetje of 8! Klein interviewtje erbij. Oh ja, geen modellenbureaujongens. Echte mannen, die we zo in het wild tegen zouden kunnen komen. Maar wél zonder hangbuiken, vlekken of andere minder flatteuze toestanden. Tja, daar doe ik wel even mijn best voor. Aanstaande maandag is de fotoshoot. 9 beeldschone mannen 'zonder hangbuiken, vlekken of andere minder flatteuze toestanden' verzamelen zich in de studio. Kneiterharde buikspieren, goedgevormde bilpartijen, gladde getrainde borstkasten.........[ohhh] Want, oh ja, had ik al verteld dat Bodyfashion een modewoordje is voor ondergoed?

Model 4 a Day II

fotos by Saskia Osnabrugge

Dit is het bijbehorende verhaal: In totaal 70 jaar vriendschap! Marianne (42), Clementine (44) , Caroline (42) en Sabine (39) leerden elkaar medio 1991 kennen. Zeventien en een half jaar later vieren ze hun vriendschap. Sabine: “Het klinkt misschien een beetje oneerbiedig maar als je Marianne leert kennen dan is het onvermijdelijk dat je binnen de kortste keren in haar familie wordt ingelijfd. Haar zussen krijg je er gratis bij, zeg maar. Verhalen over Clementine en Caroline hoorde ik vanaf dag één. Eigenlijk zonder ze nog persoonlijk te kennen, wist ik precies wie bij wie hoorde, wie wat studeerde of welke levensloopbepalende keuzes gemaakt werden. Marianne kreeg verkering met mijn beste vriend en zo leerden wij elkaar kennen. Ik kwam net terug in Amsterdam van een wereldreis en zij werkte in een hippe kroeg en studeerde bijna af. Ook Clementine was na haar studie veelvuldig aan het reizen en Caroline studeerde en woonde nog in een studentenhuis. Allemaal stonden we aan de vooravond van ons ‘serieuze en volwassen leven’. In die beginperiode ging ik vooral met Marianne om maar de band met Clementine en Caroline was er ook. Wat we alle vier gemeen hebben is dat we nieuwsgierige vrouwen zijn die het avontuur niet schuwen. Niet dat we op expeditie gaan of zo maar we hebben niet altijd de meest voor de hand liggende keuzes gemaakt wat betreft werk of carrière. We zoeken alle vier de uitdaging op en halen graag het maximale uit ons leven. Onze vier levens raken elkaar aan alle kanten. Marianne noemt het de ‘levenskruisbestuiving’. Wij kennen bijvoorbeeld afzonderlijk van elkaar veel dezelfde mensen en af en toe raakt dat elkaar. Zo heeft Marianne jaren via Clementine verhalen over ‘ene’ Sandra gehoord terwijl ze die Sandra via mij al lang kende. Toen we uiteindelijk eens met z’n allen op een feestje stonden viel dat kwartje pas. Ook woon ik nu zelf in Bergen, het dorp waar Marianne, Clementine en Caroline opgroeiden. Door alle positieve verhalen die zij over hun jeugd in Bergen vertelden, werd mijn keuze om te verhuizen vergemakkelijkt. Erg gezellig is trouwens dat Clementine er ook weer woont en inmiddels zien we elkaar weer veel vaker. Met z’n vieren hebben we nu 11 kinderen in de leeftijden vier tot en met elf jaar, drie eigen bedrijfjes, kopzorgen maar ook oplossingen en vooral een boel plezier in ons leven. We zien elkaar eigenlijk veel te weinig maar dat komt wel weer. Wij zijn blij dat we elkaar nu al zo’n tijd kennen.”

uit de Oude Doos

Verhaaltje ooit geschreven en eerder gepubliceerd November 2006. Uit de oude doos dus:

In navolging van Etos en FreeRecord shop verkoopt de budget drogisterij van Dirk van den Broek, Dirx, nu ook vibrators en andere speeltjes om het genot in de echtelijke sponde of het single bed te verhogen. Nou was ik op de hoogte dat het merendeel van mijn vriendinnen een tarzan of andere vibrerende beste vriend heeft maar aan het idee dat nu alle vrouwen die met een vrolijke rode DIRK-tas shoppen, thuis wild masturberen, moet ik wennen. Nou ja, wennen, ik wil er eigenlijk geen beeld bij hebben. Hoewel, als je je dag begint met een stevig orgasme kun je de hele wereld aan. Je voelt je lekker, bent blij met je lijf, krijgt een betere uitstraling en je houdt je libido op peil. En dat zorgt er dan weer voor dat je beter voor jezelf zorgt. Dat je moeite doet om er een beetje appetijtelijk uit te zien. Dus ga je binnenkort boodschappen doen bij Dirk en valt het je op dat de normaal zo uitgezakte vrouwen met uitgegroeide permanentjes, kuitbroeken, afgetrapte gezondheidsschoenen, geen spoortje lippenstift en een monsterlijke beige parka er ineens best pittig uitzien, dan weet je wat zij op hun nachtkasje hebben staan. Genot voor iedereen, lang leve DIRK!

Doekoe

Heb jij dit beeld eerder gezien? Ik kende het nog niet en hoop dan ook dat ik het zelf verzonnen heb. Wellicht ben ik eindelijk ook eens creatief in beeld. Ik kwam er op omdat ik een cadeaubon aan het knutselen was voor vriendin M. Zij vraagt geld voor haar verjaardag. Na de veertig valt er namelijk niet meer tegenaan te smeren.