Zaterdag vervloekte ik alles en iedereen. Geen goed woord had ik voor dit bedorven dorp waar ik in mijn bloedeigen tuin mijn fiets op slot had moeten zetten omdat er hier mensen rondsjaggeren die niet met hun klauwen van mijn spullen af kunnen blijven. In de nacht van vrijdag op zaterdag werd mijn prachtige oerdegelijke trouwe Gazelle opoefiets op brute wijze uit mijn leven gereden.
In het verleden ben ik al meerdere fietsen verloren aan gespuis maar in Amsterdam was ik er minder verbaasd over. De woede was er niet minder om, maar op een of andere manier kon je het in de hoofdstad wel een beetje verwachten. Nu, in mijn vriendelijke dorpje was ik er van overtuigd dat mijn fiets nooit meer gestolen zou worden. Stom dus. Want zelfs mijn ontzettend opvallende en volledig verbouwde fiets viel in de smaak bij een dief.
Gelukkig wonen er in dit dorpje ook heel oplettende lieden. Mensen die het vreemd vinden dat er op zaterdagmiddag een fiets in de bossen ligt. Een fiets met een transportbak die gezellig versierd is met grasmatten en paarse bloemen. Twee kinderzitjes ook.
Dus nam een vriendelijke wandelaar mijn ros mee naar zijn tuin. Ook hij stond die zaterdag, net als ik toen ik aangifte wilde doen, voor een gesloten politiebureau. Zo kwam het dat de redder van mijn fiets, gisteren een rondje langs de scholen maakte met de vraag of een van de moeders een fiets kwijt was. Toen kwam de Amber Alert, mijn persoonlijke vermistefietsversie aan iedere Bergenaar die in mijn telefoon staat, van pas. Ik heb mijn fiets weer terug. De vinder heb ik een fles Champagne gegeven en blijf ik eeuwige dank verschuldigd.
Helaas voor de dief ben ik wraakzuchtig en is mijn netwerk groot en loslippig. Inmiddels is het verhaal van mijn fiets een eigen leven gaan leiden en komt er een dag dat iemand per ongeluk verklapt dat zijn of haar oppas of kind iemand kent die in een dronken bui een bebloemde omafiets jatte. Op die dag zal de EHBO in het MCA een patiënt binnen krijgen met een rol plastic gras en een flinke bos kunstbloemen in zijn rectum. Zo diep dat hij minstens een jaar niet kan fietsen.
