Guts

Tot vanmorgen was het overduidelijk; ik, het gedoodverfde stadsmens, ben hier in Bergen veranderd in een buitenmens. Waar Noah binnen hangt omdat hij volgens eigen zeggen een "stadsjongen" is, vind je mij doorgaans in de tuin. Weliswaar op hoge hakken, tuinhandschoenen met gezellige plastic rozen erop en helaas zonder groene vingers, maar wél buiten. Net als mijn eigen moeder wijs ik mijn kinderen op koolmezen, eekhoorntjes en nieuw opgekomen bloemetjes en ook de aanloopkat werd met open armen ontvangen. Lang leve de natuur...........Maar nu ben ik er klaar mee. Dat mijn handen al een jaar een soort van onverzorgd zijn is overkomelijk, dat het zand van buiten de nieuwe vloer schuurt, geeft nog wel een leuk effect, dat mijn aanloopkat erg kieskeurig is en weigert brokjes te eten is ook nog wel leuk typisch. Maar dat het verwende kreng avond aan avond muizen, kikkers, vogels en ander kleinvee vermoord om ze vervolgens op mijn veranda op te vreten, gaat me te ver. Toen ik vanmorgen weer een kledder darmen en bloed van de tuinstoelen had geveegd, was de maat vol. Ik bén geen buitenmens. Ik gruw van kleihanden, verneukte schoenen en ongedierte dat tevoorschijn komt als je een tegel optilt. Om te vieren dat Amsterdam toch redelijk dichtbij is ga ik zo maar eens lunchen op de Haarlemmerstraat. Geen bomen, geen muizenguts, alleen maar fijne stadsmensen die als ultieme natuurbeleving een borrel in het vondelpark doen.

MOOI

Het is niet nieuw dat gevestigde en zelfs oubollige bedrijven goede sier maken met een ontwerper van naam. Jaren terug ontwierp Frans Molenaar al fietsen voor Sparta en Jan des Bouvrie tuinkussens voor de Blokker (en nu weer lampen voor de Gamma.) Wat te denken van de hype die H&M veroorzaakte met ontwerpers als Karl Lagerfeld, Stella McCartney en Victor & Rolf. Achterliggende gedachte is natuurlijk dat design, of het nu om couture of industrieel design gaat, bereikbaar wordt voor de grote massa. Soms best jammer, omdat het juist leuk is om iets te hebben dat weinig anderen zich kunnen veroorloven omdat het een meesterlijk ontwerp is. Maar feit blijft dat aan unieke ontwerpen ook een flinke prijskaart hangt.Sommige designers vinden het geweldig dat hun creaturen op iedere straathoek te koop zijn. Het geeft ze naamsbekendheid, als ze dat al nodig hebben, en het opent deuren naar nieuwe projecten. Mijn favoriete Nederlandse designer is Marcel Wanders. Helaas is het enige stuk dat ik uit zijn studio heb de B.L.O. Als ik een bodemloos budget zou hebben dan had ik mijn badkamer betegeld met zijn ontwerpen voor Bisazza, had ik zijn kranen van Boffi, hingen door mijn hele huis Zeppelins van zijn hand en stonden er twee Knotted Chairs. Maar goed, dat gaat dus niet want alleen al de Zeppelin kost een slordige 3000 euro. Gelukkig is Marcel meer dan commercieel ingesteld en maakte samen met Holland Electro (HE) een audio lijn voor…schrik niet...Leen Bakker. En mooi dat ik het vind. Kwijlend van hebberigheid bladerde ik door de folder. Ik hoop dat de normale Leen Bakker klant het helemaal ruk vindt en er niets van moet hebben. Zo ben ik dan wel weer natuurlijk; wél voor een prikkie design willen kopen maar niet willen dat suffige types, of nog erger, Ikeamensen, hun huis opleuken met Wanders' spul.