Vet Wijf

Al jaren waarschuwen verzekeraars, westerse overheden en vrouwenbladen ons dat we steeds dikker worden. Help, de gemiddelde Nederlandse vrouw is minimaal 15% van haar gewicht te zwaar. Wat zijn we toch slechte mensen. Het beschuldigende vingertje wijst naar je vanaf de pagina’s van menig tijdschrift. Je wordt doodgegooid met dieetdagboeken en oh wat ben ik toch een stommerik want ik houd mijn dieet niet vol artikelen. Ik heb ze nota bene zelf geschreven. Ik riep in mijn stukjes ook: Wat ben je toch een zwakke vrouw dat je dat gewicht er maar niet afhoudt. Bah, dikkere vrouw, je hebt geen discipline en schept je bordje veel te vol. Nou, ik ben er eigenlijk helemaal klaar mee en bedacht me vannacht ineens dat het gewoon met de evolutie te maken heeft. Natuurlijk komen er steeds meer mensen op de wereld met een genetisch bepaalde aanleg om dik te worden. Als je een beetje vet op je botten hebt, dan overleef je een Mexicaans griepje met gemak. Neem ik de geschiedenis snel door dan heeft een dikkerd ook meer kans in de ijstijd, drijft beter tijdens de zondvloed, beetje builenpest heeft ook weinig grip en grote armoede of een hongerwinter zijn nou eenmaal makkelijker te overleven met wat reserves op de heupen. Een kameel heeft ook geen waterzakken in die bulten maar vet. Het is al jaren bekend dat de ene mens meer aanleg heeft om aan te komen dan de andere. Het is wetenschappelijk bewezen dat er een erfelijke factor meespeelt. Dan is het dus niet meer dan logisch dat magere types met een razendsnelle spijsvertering uiteindelijk het onderspit delven. Zij hebben minder energie en kunnen bij schaarste aan voedsel niet putten uit de natuurlijke reserve die hun dikkere medemens wel heeft. Nou zullen wij hier in onze luxe maatschappij niet zo snel te maken krijgen met schaarste maar op het moment dat je geveld wordt door een nare ziekte dan stuiter je sneller terug als je niet na een week door al je vetreserves heen bent. Op de lange termijn zal ook de morbide obese mens zichzelf uitroeien. Want ook dat zit in je dna. Uiteindelijk zorgt de natuur er zelf voor dat de letterlijk en figuurlijke stevige mens overeind blijft. Ik vind het een prachtige theorie en denk gezien mijn eigen bilomvang nog jaren mee te gaan.

Fabulous 40 Party

Fietsendief

Zaterdag vervloekte ik alles en iedereen. Geen goed woord had ik voor dit bedorven dorp waar ik in mijn bloedeigen tuin mijn fiets op slot had moeten zetten omdat er hier mensen rondsjaggeren die niet met hun klauwen van mijn spullen af kunnen blijven. In de nacht van vrijdag op zaterdag werd mijn prachtige oerdegelijke trouwe Gazelle opoefiets op brute wijze uit mijn leven gereden.

In het verleden ben ik al meerdere fietsen verloren aan gespuis maar in Amsterdam was ik er minder verbaasd over. De woede was er niet minder om, maar op een of andere manier kon je het in de hoofdstad wel een beetje verwachten. Nu, in mijn vriendelijke dorpje was ik er van overtuigd dat mijn fiets nooit meer gestolen zou worden. Stom dus. Want zelfs mijn ontzettend opvallende en volledig verbouwde fiets viel in de smaak bij een dief.

Gelukkig wonen er in dit dorpje ook heel oplettende lieden. Mensen die het vreemd vinden dat er op zaterdagmiddag een fiets in de bossen ligt. Een fiets met een transportbak die gezellig versierd is met grasmatten en paarse bloemen. Twee kinderzitjes ook.

Dus nam een vriendelijke wandelaar mijn ros mee naar zijn tuin. Ook hij stond die zaterdag, net als ik toen ik aangifte wilde doen, voor een gesloten politiebureau. Zo kwam het dat de redder van mijn fiets, gisteren een rondje langs de scholen maakte met de vraag of een van de moeders een fiets kwijt was. Toen kwam de Amber Alert, mijn persoonlijke vermistefietsversie aan iedere Bergenaar die in mijn telefoon staat, van pas. Ik heb mijn fiets weer terug. De vinder heb ik een fles Champagne gegeven en blijf ik eeuwige dank verschuldigd.

Helaas voor de dief ben ik wraakzuchtig en is mijn netwerk groot en loslippig. Inmiddels is het verhaal van mijn fiets een eigen leven gaan leiden en komt er een dag dat iemand per ongeluk verklapt dat zijn of haar oppas of kind iemand kent die in een dronken bui een bebloemde omafiets jatte. Op die dag zal de EHBO in het MCA een patiënt binnen krijgen met een rol plastic gras en een flinke bos kunstbloemen in zijn rectum. Zo diep dat hij minstens een jaar niet kan fietsen.

Samen met Sandra Broman in Beauty+ Magazine.
Tot grote ergernis van onze kinderen vergelijken we inderdaad onze bloesinhoud.

VROUW MAGAZINE

En ineens sta je zelf voorop!

Heftige Verhalen

Zij die mij kennen, weten dat ik blaak van het zelfvertrouwen (...) maar soms ook zo onzeker als de pest ben. De onzekerheid slaat toe als ik een verhaal in moet leveren waarbij ik het belangrijk vind dat de lezer echt voelt wat ik voelde toen ik met de geïnterviewde sprak. Ik neem mezelf dan maar als graadmeter en als ík moest huilen terwijl ik het uitwerkte dan moet jíj als lezer ook minstens een keer slikken anders doe ik mijn werk niet goed. Dergelijke verhalen zijn voor mij 'spannend' om te schrijven omdat de kunst van het goed verwoorden zichtbaar wordt. Weinig verslaggevers schrijven klakkeloos op wat iemand zegt want dat leest niet lekker. Soms zeggen mensen (ja, ook BNners) namelijk de stomste dingen en dat wil je niet altijd in je blad afgedrukt zien. Ik verwoord zo goed en zo kwaad als het gaat in zijn of haar eigen woorden de strekking van het antwoord. Je doet je werk goed als een geïnterviewde achteraf zegt: 'Ja, je hebt het precies zo opgeschreven zoals dat ik het zei'. Als ik dan weet dat ik geen zin 'heel' heb gelaten van wat diegene mij vertelde maar dus wel de essentie van het verhaal pakte dan voel ik me er goed bij. (Soms denk ik stiekem wel eens dat diegene mocht willen dat hij of zij zo verstandig of in correct nederlands sprak, maar goed.) Afgelopen zaterdag verscheen de VROUW waar Marco Borsato de hoofdredactie over voerde. Ook ik mocht voor deze editie een paar verhalen maken. Naast het interview tussen Marco en Daphne D. maakte ik ook een reportage over twee weduwnaars. Dat laatste verhaal was zo'n stuk dat ik met de zenuwen in mijn lijf inleverde. Het zijn namelijk aangrijpende en helaas waargebeurde verhalen van twee mannen (en vaders) die recent hun grote liefde verloren. Ik wilde hier niet poeren in hun woorden maar juist precies vertellen wat zij doormaakten toen hun echtgenoot overleed.