Verhalencentrale

Plan B

2010-10-20T02:01:00.001-07:00

Mijn eerste boek is klaar! Ingeleverd, gecorrigeerd en nu ligt het bij Bruna om afgedrukt te worden.
Ik ben al weer lang en breed aan de slag voor Vrouw, Flair en Grazia om er een paar te noemen. Terugkijkend op een periode waarin ik me voornamelijk bezighield met het boek, moet ik toegeven dat het me af en toe zwaar viel. De volgende keer doe ik het anders. Normaal gesproken ben ik maximaal zes weken met een opdracht bezig. Dan is het geschreven en klaar. Nu werd mijn tijd en hoofd van november 2009 tot juli 2010 bijna volledig in beslag genomen door de planning en uitvoering van Plan B. Terwijl het daadwerkelijke schrijven in 2 maanden gedaan was.

Het volgende boek is ook al weer gepland. Als de zaken lopen zoals ik dat graag zou zien dan ligt het Februari 2012 in de winkels. Een boek waarin meer ruimte is voor mijn eigen stem en visie maar waarin ook weer bijzondere mensen met prachtige verhalen aan het woord komen. Binnenkort vertel ik meer.

Plan B, de bladzijdes zijn nog leeg

2010-02-16T03:47:00.000-08:00

Zij die mij af en toe ook in levenden lijve tegenkomen, weten dat ik afgelopen najaar benaderd ben door uitgeverij Bruna met de vraag of ik interesse heb in het schrijven van een 'echt' boek. Ik mocht zelfs kiezen; een non-fictie roman over paardenfluisteraar en levenskunstenares Norma Miedema of een boek vol verzamelde interviews over mensen die hun carrière volledig omgooiden. Ik koos voor het laatste. Mensen die op welk vlak dan ook het roer omgooien, vind ik altijd al boeiend. Ik heb voor opdrachtgevers als Margriet en Vrouw al meerdere artikelen en reportages geschreven over herintredende vrouwen, mensen die eindelijk hun droombaan kregen of die juist hun loopbaan opgaven voor andere bezigheden. Keer op keer inspirerende krachtige mensen. Maar nu mag ik ze heerlijk 5000 woorden lang aan het woord laten. In tijdschriften is de ruimte altijd beperkt en moet je urenlange gesprekken indikken tot een kleine 600 woordjes per persoon. Nu mag ik los! 250 pagina's mooie, rare, trieste, inspirerende, bijzondere of wonderlijke verhalen over echte mensen die ergens in hun carrière overstapten op Plan B.
Van de piloot die door een hersentumor gegrond is tot de advocaat die zijn hart ging volgen en nu op de hei houtsnijwerken met zijn kettingzaag maakt. Ik zoek nog steeds. Dus ken je (of ben je) iemand die zo in mijn boek zou kunnen dan hoor ik dat graag natuurlijk. De interviews worden ook nog eens geïllustreerd door kunstenares Lisette de Zoete. Haar werk is krachtig en door het gebruik van tekst versterkt ze de foto's die ze maakt.
Ik vind het spannend maar ook ontzettend leuk. Lig ik toch straks in de boekhandel. Waaaah. Ik heb nog geen letter geschreven maar verheug me nu al op het eindresultaat. (.....en op die fabulous jurk die ik ga dragen op de boekpresentatie in september 2010)

Vet Wijf

2009-07-09T01:16:00.000-07:00

Al jaren waarschuwen verzekeraars, westerse overheden en vrouwenbladen ons dat we steeds dikker worden. Help, de gemiddelde Nederlandse vrouw is minimaal 15% van haar gewicht te zwaar. Wat zijn we toch slechte mensen. Het beschuldigende vingertje wijst naar je vanaf de pagina’s van menig tijdschrift. Je wordt doodgegooid met dieetdagboeken en oh wat ben ik toch een stommerik want ik houd mijn dieet niet vol artikelen. Ik heb ze nota bene zelf geschreven. Ik riep in mijn stukjes ook: Wat ben je toch een zwakke vrouw dat je dat gewicht er maar niet afhoudt. Bah, dikkere vrouw, je hebt geen discipline en schept je bordje veel te vol. Nou, ik ben er eigenlijk helemaal klaar mee en bedacht me vannacht ineens dat het gewoon met de evolutie te maken heeft. Natuurlijk komen er steeds meer mensen op de wereld met een genetisch bepaalde aanleg om dik te worden. Als je een beetje vet op je botten hebt, dan overleef je een Mexicaans griepje met gemak. Neem ik de geschiedenis snel door dan heeft een dikkerd ook meer kans in de ijstijd, drijft beter tijdens de zondvloed, beetje builenpest heeft ook weinig grip en grote armoede of een hongerwinter zijn nou eenmaal makkelijker te overleven met wat reserves op de heupen. Een kameel heeft ook geen waterzakken in die bulten maar vet. Het is al jaren bekend dat de ene mens meer aanleg heeft om aan te komen dan de andere. Het is wetenschappelijk bewezen dat er een erfelijke factor meespeelt. Dan is het dus niet meer dan logisch dat magere types met een razendsnelle spijsvertering uiteindelijk het onderspit delven. Zij hebben minder energie en kunnen bij schaarste aan voedsel niet putten uit de natuurlijke reserve die hun dikkere medemens wel heeft. Nou zullen wij hier in onze luxe maatschappij niet zo snel te maken krijgen met schaarste maar op het moment dat je geveld wordt door een nare ziekte dan stuiter je sneller terug als je niet na een week door al je vetreserves heen bent. Op de lange termijn zal ook de morbide obese mens zichzelf uitroeien. Want ook dat zit in je dna. Uiteindelijk zorgt de natuur er zelf voor dat de letterlijk en figuurlijke stevige mens overeind blijft. Ik vind het een prachtige theorie en denk gezien mijn eigen bilomvang nog jaren mee te gaan.

Fabulous 40 Party

2009-07-08T01:57:00.000-07:00

Fietsendief

2009-03-17T05:54:00.000-07:00

Zaterdag vervloekte ik alles en iedereen. Geen goed woord had ik voor dit bedorven dorp waar ik in mijn bloedeigen tuin mijn fiets op slot had moeten zetten omdat er hier mensen rondsjaggeren die niet met hun klauwen van mijn spullen af kunnen blijven. In de nacht van vrijdag op zaterdag werd mijn prachtige oerdegelijke trouwe Gazelle opoefiets op brute wijze uit mijn leven gereden.

In het verleden ben ik al meerdere fietsen verloren aan gespuis maar in Amsterdam was ik er minder verbaasd over. De woede was er niet minder om, maar op een of andere manier kon je het in de hoofdstad wel een beetje verwachten. Nu, in mijn vriendelijke dorpje was ik er van overtuigd dat mijn fiets nooit meer gestolen zou worden. Stom dus. Want zelfs mijn ontzettend opvallende en volledig verbouwde fiets viel in de smaak bij een dief.

Gelukkig wonen er in dit dorpje ook heel oplettende lieden. Mensen die het vreemd vinden dat er op zaterdagmiddag een fiets in de bossen ligt. Een fiets met een transportbak die gezellig versierd is met grasmatten en paarse bloemen. Twee kinderzitjes ook.

Dus nam een vriendelijke wandelaar mijn ros mee naar zijn tuin. Ook hij stond die zaterdag, net als ik toen ik aangifte wilde doen, voor een gesloten politiebureau. Zo kwam het dat de redder van mijn fiets, gisteren een rondje langs de scholen maakte met de vraag of een van de moeders een fiets kwijt was. Toen kwam de Amber Alert, mijn persoonlijke vermistefietsversie aan iedere Bergenaar die in mijn telefoon staat, van pas. Ik heb mijn fiets weer terug. De vinder heb ik een fles Champagne gegeven en blijf ik eeuwige dank verschuldigd.

Helaas voor de dief ben ik wraakzuchtig en is mijn netwerk groot en loslippig. Inmiddels is het verhaal van mijn fiets een eigen leven gaan leiden en komt er een dag dat iemand per ongeluk verklapt dat zijn of haar oppas of kind iemand kent die in een dronken bui een bebloemde omafiets jatte. Op die dag zal de EHBO in het MCA een patiënt binnen krijgen met een rol plastic gras en een flinke bos kunstbloemen in zijn rectum. Zo diep dat hij minstens een jaar niet kan fietsen.

2009-02-06T08:19:00.000-08:00

Samen met Sandra Broman in Beauty+ Magazine.
Tot grote ergernis van onze kinderen vergelijken we inderdaad onze bloesinhoud.

VROUW MAGAZINE

2009-02-06T08:15:00.001-08:00

En ineens sta je zelf voorop!

Heftige Verhalen

2008-12-08T02:02:00.001-08:00

Zij die mij kennen, weten dat ik blaak van het zelfvertrouwen (...) maar soms ook zo onzeker als de pest ben. De onzekerheid slaat toe als ik een verhaal in moet leveren waarbij ik het belangrijk vind dat de lezer echt voelt wat ik voelde toen ik met de geïnterviewde sprak. Ik neem mezelf dan maar als graadmeter en als ík moest huilen terwijl ik het uitwerkte dan moet jíj als lezer ook minstens een keer slikken anders doe ik mijn werk niet goed. Dergelijke verhalen zijn voor mij 'spannend' om te schrijven omdat de kunst van het goed verwoorden zichtbaar wordt. Weinig verslaggevers schrijven klakkeloos op wat iemand zegt want dat leest niet lekker. Soms zeggen mensen (ja, ook BNners) namelijk de stomste dingen en dat wil je niet altijd in je blad afgedrukt zien. Ik verwoord zo goed en zo kwaad als het gaat in zijn of haar eigen woorden de strekking van het antwoord. Je doet je werk goed als een geïnterviewde achteraf zegt: 'Ja, je hebt het precies zo opgeschreven zoals dat ik het zei'. Als ik dan weet dat ik geen zin 'heel' heb gelaten van wat diegene mij vertelde maar dus wel de essentie van het verhaal pakte dan voel ik me er goed bij. (Soms denk ik stiekem wel eens dat diegene mocht willen dat hij of zij zo verstandig of in correct nederlands sprak, maar goed.) Afgelopen zaterdag verscheen de VROUW waar Marco Borsato de hoofdredactie over voerde. Ook ik mocht voor deze editie een paar verhalen maken. Naast het interview tussen Marco en Daphne D. maakte ik ook een reportage over twee weduwnaars. Dat laatste verhaal was zo'n stuk dat ik met de zenuwen in mijn lijf inleverde. Het zijn namelijk aangrijpende en helaas waargebeurde verhalen van twee mannen (en vaders) die recent hun grote liefde verloren. Ik wilde hier niet poeren in hun woorden maar juist precies vertellen wat zij doormaakten toen hun echtgenoot overleed.

Dank u Sinterklaasje.......

2008-12-05T01:11:00.000-08:00

Grote chocoladeletter (135 gram, melk of puur) - 730 kcal

Kleine chocoladeletter (65 gram, melk of puur) - 350 kcal

Gevulde speculaas (35 gram) - 160 kcal

Marsepein (25 gram) - 110 kcal

Kruidnoten met chocolade (10 stuks) - 100 kcal

Pepernoten met chocolade (10 stuks) - 100 kcal

Kikker/muis - 57 kcal

Taaitaai-pop - 55 kcal

Kruidnoten (10 stuks) - 50 kcal

Pepernoten (10 stuks) - 50 kcal

Speculaasje - 35 kcal

Roomborstplaat - 35 kcal

Schuimpje - 15 kcal

Bron:http://www.nationaalgezondheidsplan.nl/

Roma

2008-12-02T11:43:00.000-08:00

Afgelopen week waren mijn geliefde en ik maar liefst tien jaar getrouwd. Dat moest gevierd. Uitbundig gevierd welteverstaan. En dat is gelukt. Vrijdagochtend stapten we rond een uurtje of negen uit een B737 van de Koninklijke en betraden Italiaanse bodem. Nog geen half uur later rolde de trein het Stazione Termini binnen en liepen we in hartje Rome. Twee en een halve dag lang vierden we om de zoveel oude gebouwen, mooie doorkijkjes en fijne Piazzi dat we elkaar na tien jaar nog steeds wel heel leuk, lekker en lief vinden. Dit vanzelfsprekend met een gezellig glaasje Pinot Grigio, Chianti of Prosecco. Ik mag de komende weken in rehab maar wat was/is Rome geweldig!!

VROUW Magazine

2008-11-24T11:38:00.000-08:00

Dit weekend stonden dan eindelijk de lekkere mannen in de Telegraaf. De 24 pagina's tellende lingeriespecial was tevens mijn debuut voor Vrouw. Wie mijn blogjes af en toe leest, weet dat ik het druk had in oktober. Druk met het schrijven van stukjes voor de wakkere krant maar ook druk met lekkere mannen. Het was ook helemaal niet erg om een hele dag kwijt te zijn in de studio. Nee hoor, samen met de art directrice, stilyste, visagiste en fotografe verlekkerde ik me aan ontklede spierbundels onder het mom van 'hard werken'. Met de kop: 'Ons oog wil ook wat' lieten Marc, Arno, Leroy, Dani, Stefan, Damien, Marco, Jaap Harm en Mathieu ons zien wat de laatste ondermode is. Wat heb ik toch geinig werk!

Lichtshow

2008-11-12T11:37:00.000-08:00

Zomaar een avond in november 2008: De regen klettert op het dakraam van mijn thuiskantoor en de buitenverlichting staat in de kermisstand. Kermisstand? Ja, onze aannemer slash elektricien heeft toentertijd de buitenverlichting aangesloten op een nachtschakelaar. Zodra het begint te schemeren, floept de gevelverlichting als bij toverslag aan. Jammer dat de sufferd het ding naast de lamp heeft geschroefd. De lichtschakelaar ‘denkt’ donker en geeft stroom. Eureka, het is licht, ik kan weer uit…., hé donker, ik moet weer aan. Totdat het echt lekker donker wordt, heeft ons huis al twee jaar lang een gezellig lichtorgeltje aan de gevel hangen. Misschien moet ik er eindelijk eens iets aan doen............wederom een klusje voor de immer groter wordende things-to-do-lijst.

Obama 4 Pleasure

2008-11-10T11:35:00.000-08:00

Is het niet fantastisch! De weldenkende wereld is euforisch. Barack Obama zal het noodleidende Amerika terugbrengen naar grote hoogtes. Voor de weldenkenden die na een lange dag hard werken ook tot grote hoogtepunten willen komen, komt een bedrijf met de toepasselijk naam Head'O'State met een fantastische gadget op de markt. Een Obamadildo. Verkrijgbaar in presentieel goud of democratisch blauw. De wereld houdt van Obama, laat Obama ook van jou houden!

Zinloos Geweld

2008-11-02T11:32:00.000-08:00

Sommige mensen vind ik na één blik al irritant. Ze hebben nog niets tegen me gezegd of me anderszins een strobreed in de weg gelegd maar ik heb zonder reden een onwaarschijnlijke hekel aan ze. Het gebeurt niet heel vaak en ongetwijfeld heb ik dat effect ook wel eens op anderen. Is het een slecht karma of zenden we foute energiestromen uit? Ik heb geen idee. Ik vind iemand gewoon instant een hufter of een klerewijf en dat komt ook nooit meer goed. Heel soms ga ik toch nog een gesprek aan, denk heel even dat ik het verkeerd zag maar kom er uiteindelijk altijd achter dat mijn eerste gevoel het juiste was. Sommige mensen moet je nou eenmaal direct zo ver mogelijk uit je buurt schoppen. Ik sta niet alleen in deze. Ook Maarten Spanjer heeft zomaar aan een heleboel mensen een enorme schijthekel. Hij doet dat fijn uit de doeken in zijn boekje ‘Maarten maakt vrienden’. Deze zondag smulde ik een uurtje van fijne anekdotes over Freek de Jonge, Jeroen Krabbé, Joost Zwagerman, Sylvie van der Vaart-Meis en nog een aantal andere eikels. Allemaal mensen die mij persoonlijk nog nooit iets aangedaan hebben. Ik heb ze wél allemaal eens op een persmomentje of partijtje meegemaakt en wilde ze na twintig seconden al slaan. Zonder reden. Zomaar zinloos gewelddadig, keihard op de bek stompen. Het gebeurt natuurlijk niet want sommige plannen zijn beter in je eigen hoofd dan op dat van iemand anders. uitbreiding na een week tv vol ergernis: De afgelopen week werd mijn instant afkeer van allereerst Freek de Jonge en later ook Joost Zwagerman wederom bevestigd. Eerst bij Pauw & Witteman, later bij DWDD. Allebei de keren was Peter R. de Vries ook aanwezig. Hem vind ik prima. Helemaal niets mis mee. Maar dat vond Freek dus wel. Hij sputterde, ging moeilijk kijken, kraamde de ene onzinnigheid na de andere uit en vond vooral dat hij alle recht had om die publiciteitsgeile schobbejak van een Peter R. de V. eens flink de oren te wassen. Gelukkig was mijn Peter er al lang achter dat Freek jaren geleden niet meer leuk was, dus snoerde hij de glutenvrije en visueel uitgedaagde oud-komiek gepast de smoel met een paar verbale kopstoten. Ook Joost Zwagerman liet weer eens heel duidelijk zien waarom ik hem nou zo irritant vind. Hij heeft ineens een idee ergens over, deze keer dat het Obama promofilmpje geniaal was omdat het silhouet van Obama in de laatste scène opzettelijk gekozen was want het refereerde aan de scènes in Spielberg's films The Color Purple en Amistad, dat de afro-amerikanen zeker zouden herkennen. En vooral, zichzelf in zouden herkennen. Ja ja, Joost. Heb je niet opgelet de afgelopen maanden? De Afro-Amerikanen waren al 'om'. Obama wilde juist laten zien aan de rednecks dat hij niet de boze neger is die zich de komende jaren allen maar druk gaat maken voor de gekleurde bevolking. Dus liet B.O.wijselijk achterwegen om zichzelf als grote zwarte leider te profileren. Maar goed, je hoeft Joost verder niet uit te leggen hoe het zit, want Joost doet waar Joost heel erg goed in is, en dat is vooral naar zichzelf luisteren. Het zou me niets verbazen als hij om de zoveel tijd zijn eigen boeken terugleest en zichzelf dan postliterair nog een veer in zijn reet steekt. Goed, het moge duidelijk zijn dat sommige mensen nou eenmaal niet lekker liggen bij andere mensen. Nou ja, behalve onder mijn rozenstuiken dan. Als kunstmest.

Overstroomd

2008-10-20T11:28:00.000-07:00

Ik spreek veel verschillende mensen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Dat is inherent aan mijn vak. Ik zoek namelijk verhalen. Soms raak ik tijdens die zoektocht de persoon achter het verhaal een beetje kwijt. Ik zoek namelijk niet naar mensen maar naar ervaringen, naar passie. Het liefst vertel ik het verhaal van een ander nog mooier of beter geformuleerd door dan dat ze het zelf kunnen vertellen. Soms ontmoet ik iemand wiens verhaal me meer dan gebruikelijk bezighoudt. Dan komt ook de mens achter het verhaal in beeld. Dat gebeurde me vandaag maar liefst drie keer. Ik sprak drie mooie mensen met ontzettend aangrijpende verhalen over dood, hoop, tegenslag, bewustzijn en liefde. Verhalen die eigenlijk rustig een paar dagen in mij moeten marineren voordat ik ze opschrijf. Redelijk kansloos momenteel want ik stroom over.........

What Material Girl?

2008-10-10T11:23:00.000-07:00

Uit welk materiaal bestaat deze material girl dezer dagen? Mijn popidool, die in haar documentaire 'In bed with Madonna' nog vol trots haar '100% natural' borsten liet zien en claimde nooit een injectie botox in haar snuitje te laten zetten, is veranderd in een eng plastik poppetje. Ze vindt zichzelf om de zoveel jaar opnieuw uit maar deze look is vooral erg treurig. Ze mag dan in Engeland wonen maar ze gedraagt zich als een hysterische Amerikaanse met een angstvallig 'jeugdsyndroom'. Voor haar geen wondergenen of liters water om er maar zo jong mogelijk uit te zien. Nee, Madolly koos voor achterlijke hoeveelheden botox, fillers in wangen en jukbeenderen en lippen vol siliconen. Combineer dit met dwangmatige macrobiotische minimaaltijden plus vier uur per dag keiharde workouts en je hebt de fantastische 'SkeletorMadge look'. Ze beweegt zich fantastisch en heeft daardoor een jeugdig voorkomen maar helaas staat de tijd voor celebs ook niet stil. Aan de gevolgen van zwaartekracht ontkomen ze net als het voetvolk ook al niet. Sommige vrouwen kiezen er voor om natuurlijk oud te worden. Met rimpels en al. Voor sommigen klinkt dit net zo afschuwelijk als je okselhaar in al haar glorie laten staan. Sommige vrouwen willen nou eenmaal heel graag jong blijven. Heel jong. Zonder rimpels, mimiek, verslapping of verzakking. Voorbeelden genoeg. Helaas dus ook mijn fantastische, prachtige Madonna. Als je achterin de zaal staat, ziet ze er waarschijnlijk fantastisch uit maar dit is 's ochtend toch wel erg schikken voor Guy

Lekkerrrrr

2008-10-03T11:09:00.000-07:00

Na de 'post' over het dreigende gebrek aan opdrachten ben ik welgeteld één dag vrij geweest. Minder leuk voor de nog steeds onafgemaakte 'huishoudelijkeklussenlijst' die ik opgesteld had maar des te leuker voor mij persoonlijk én, niet geheel onbelangrijk, mijn bankrekening. (Er moet natuurlijk wél iedere maand € 600,- aan de kinderopvang betaald worden.) Één van de nieuwe opdrachten werd zo aan mij gebriefd: Lekkere mannen; onze beaux in de nieuwste bodyfashion; een mannetje of 8! Klein interviewtje erbij. Oh ja, geen modellenbureaujongens. Echte mannen, die we zo in het wild tegen zouden kunnen komen. Maar wél zonder hangbuiken, vlekken of andere minder flatteuze toestanden. Tja, daar doe ik wel even mijn best voor. Aanstaande maandag is de fotoshoot. 9 beeldschone mannen 'zonder hangbuiken, vlekken of andere minder flatteuze toestanden' verzamelen zich in de studio. Kneiterharde buikspieren, goedgevormde bilpartijen, gladde getrainde borstkasten.........[ohhh] Want, oh ja, had ik al verteld dat Bodyfashion een modewoordje is voor ondergoed?

Model 4 a Day II

2008-10-02T11:13:00.000-07:00

fotos by Saskia Osnabrugge

Dit is het bijbehorende verhaal: In totaal 70 jaar vriendschap! Marianne (42), Clementine (44) , Caroline (42) en Sabine (39) leerden elkaar medio 1991 kennen. Zeventien en een half jaar later vieren ze hun vriendschap. Sabine: “Het klinkt misschien een beetje oneerbiedig maar als je Marianne leert kennen dan is het onvermijdelijk dat je binnen de kortste keren in haar familie wordt ingelijfd. Haar zussen krijg je er gratis bij, zeg maar. Verhalen over Clementine en Caroline hoorde ik vanaf dag één. Eigenlijk zonder ze nog persoonlijk te kennen, wist ik precies wie bij wie hoorde, wie wat studeerde of welke levensloopbepalende keuzes gemaakt werden. Marianne kreeg verkering met mijn beste vriend en zo leerden wij elkaar kennen. Ik kwam net terug in Amsterdam van een wereldreis en zij werkte in een hippe kroeg en studeerde bijna af. Ook Clementine was na haar studie veelvuldig aan het reizen en Caroline studeerde en woonde nog in een studentenhuis. Allemaal stonden we aan de vooravond van ons ‘serieuze en volwassen leven’. In die beginperiode ging ik vooral met Marianne om maar de band met Clementine en Caroline was er ook. Wat we alle vier gemeen hebben is dat we nieuwsgierige vrouwen zijn die het avontuur niet schuwen. Niet dat we op expeditie gaan of zo maar we hebben niet altijd de meest voor de hand liggende keuzes gemaakt wat betreft werk of carrière. We zoeken alle vier de uitdaging op en halen graag het maximale uit ons leven. Onze vier levens raken elkaar aan alle kanten. Marianne noemt het de ‘levenskruisbestuiving’. Wij kennen bijvoorbeeld afzonderlijk van elkaar veel dezelfde mensen en af en toe raakt dat elkaar. Zo heeft Marianne jaren via Clementine verhalen over ‘ene’ Sandra gehoord terwijl ze die Sandra via mij al lang kende. Toen we uiteindelijk eens met z’n allen op een feestje stonden viel dat kwartje pas. Ook woon ik nu zelf in Bergen, het dorp waar Marianne, Clementine en Caroline opgroeiden. Door alle positieve verhalen die zij over hun jeugd in Bergen vertelden, werd mijn keuze om te verhuizen vergemakkelijkt. Erg gezellig is trouwens dat Clementine er ook weer woont en inmiddels zien we elkaar weer veel vaker. Met z’n vieren hebben we nu 11 kinderen in de leeftijden vier tot en met elf jaar, drie eigen bedrijfjes, kopzorgen maar ook oplossingen en vooral een boel plezier in ons leven. We zien elkaar eigenlijk veel te weinig maar dat komt wel weer. Wij zijn blij dat we elkaar nu al zo’n tijd kennen.”

uit de Oude Doos

2008-09-15T11:02:00.000-07:00

Verhaaltje ooit geschreven en eerder gepubliceerd November 2006. Uit de oude doos dus:

In navolging van Etos en FreeRecord shop verkoopt de budget drogisterij van Dirk van den Broek, Dirx, nu ook vibrators en andere speeltjes om het genot in de echtelijke sponde of het single bed te verhogen. Nou was ik op de hoogte dat het merendeel van mijn vriendinnen een tarzan of andere vibrerende beste vriend heeft maar aan het idee dat nu alle vrouwen die met een vrolijke rode DIRK-tas shoppen, thuis wild masturberen, moet ik wennen. Nou ja, wennen, ik wil er eigenlijk geen beeld bij hebben. Hoewel, als je je dag begint met een stevig orgasme kun je de hele wereld aan. Je voelt je lekker, bent blij met je lijf, krijgt een betere uitstraling en je houdt je libido op peil. En dat zorgt er dan weer voor dat je beter voor jezelf zorgt. Dat je moeite doet om er een beetje appetijtelijk uit te zien. Dus ga je binnenkort boodschappen doen bij Dirk en valt het je op dat de normaal zo uitgezakte vrouwen met uitgegroeide permanentjes, kuitbroeken, afgetrapte gezondheidsschoenen, geen spoortje lippenstift en een monsterlijke beige parka er ineens best pittig uitzien, dan weet je wat zij op hun nachtkasje hebben staan. Genot voor iedereen, lang leve DIRK!

Doekoe

2008-09-13T11:00:00.000-07:00

Heb jij dit beeld eerder gezien? Ik kende het nog niet en hoop dan ook dat ik het zelf verzonnen heb. Wellicht ben ik eindelijk ook eens creatief in beeld. Ik kwam er op omdat ik een cadeaubon aan het knutselen was voor vriendin M. Zij vraagt geld voor haar verjaardag. Na de veertig valt er namelijk niet meer tegenaan te smeren.

DeLaro

2008-09-10T10:57:00.000-07:00

Klinkt goed: DeLARO. Alsof het een Italiaanse sportauto als De Tomaso of de Amerikaans, Italiaanse of Britse (één zal er goed zijn) De Lorean betreft. Maar mijn DeLARO rijdt zeer zeker niet als een sportwagentje. Nou zie ik bovenstaande auto's ook niet doen wat ik en vriendin K. gisterenavond deden. Volledig illegaal maar oh zo leuk, reden wij het strand van Bergen aan Zee op. De omstandigheden waren perfect; de zon scheen nog, het was eb en er liepen weinig mensen. Dat laatste was dan wel weer jammer want het is natuurlijk wél zo leuk om gezien te worden als je zo stoer als wat met je DeLARO door het mulle zand brult. Het is best erg om het toe te moeten geven, maar wat vind ik het toch geweldig om in die auto te rijden. Als je voorbij komt, zwaaien kinderen, lachen oudere mannen die aan hun diensttijd terugdenken, kijken jongere mannen bewonderend omdat jij als vrouw dus wél kunt rijden, vragen vrouwen zich af waarom ik er wél oké uitzie terwijl mijn haar alle kanten opwaait en krijg ik altijd van iedereen voorrang. Goed, het moge duidelijk zijn: I love my LAndROver! -ondanks dat een normaal gesprek door het lawaai niet mogelijk is, je na tien minuten rijden een nierverzakking hebt door de stugge vering, mijn kinderen inmiddels weigeren om langer dan een kwartier met die 'kutvrachtwagen' te rijden, het apparaat 1 op 4 rijdt, ik gemiddeld twee keer per autorit stil sta omdat de motor afslaat, het licht niet werkt door een gesprongen zekeringetje maar door een totaal gebrek aan lichtschakelaartje etc etc.- Wat is het toch een geweldige wagen.

Woehaaa Werkeloos

2008-09-06T10:48:00.000-07:00

Ik kijk in mijn agenda.......

Maandag 8 september 10.00 studio Sasha Lambert Amsterdam. interview 3 omroepsters Dinsdag 9, deadline Beauty+

Woensdag 10.....leeg

Wonderdag 11....leeg

Vrijdag 12...kantinedienst GVD TCB

Maandag 8 dus werken, dinsdag uitwerken......woensdag werkeloos.

Tja, de harde werkelijkheid voor een freelancer. Maar deze leegte is gepland, houd ik me krampachtig voor. Gepland om eindelijk het huis leuk te maken, eindelijk die wasberg weg te vouwen, Bobbi's trap te schilderen, de tuintafel te timmeren, buitenverlichting op te hangen, simpelweg eens een lapje en een sopje door het sanitair te halen, te dweilen, misschien zelfs even de stad in om de wintercollecties te bekijken.............. Maar ik vind het eng. Wat nou als ze me vervangen voor een van de honderdduizend andere freelancers? Of me gewoon vergeten? Jezusmina, best heftig eigenlijk. Ben blij dat wij een vaste hypotheekrente hebben en niet deze maand 6,35% hoeven ophoesten...........en dat mijn geliefde wél in vaste dienst is natuurlijk. Happy thoughts dus: Ik heb 4 weken na de zomervakantie waarin ik me ook het schompes werkte eindelijk vrij! Of zal ik toch ff een paar redacties bellen..............

Einde Goed Verhaal

2008-09-05T10:48:00.000-07:00

Goed Verhaal besloot deze zomer om de samenwerking in Pand Noord te beëindigen. Nog steeds hebben wij gevieren een Goed Verhaal, alleen vertellen we dat momenteel niet vanuit een gezamenlijk kantoor. Onze verschillende interesses, meningen, ambities, levensstijlen en levensfasen leverden genoeg stof op voor nog meer Goede Verhalen maar het was tijd om weer uit te vliegen. Andrea Wiegman startte Second Sight, Meike Huber is ingehuurd door Mind Magazine en Suzanne Rethans ging in vaste dienst bij JAN. Ik, ik fladder nog steeds lekker rond in het land van de publieksbladen en de lettertjes. Onze website blijft bestaan en we blijven een collectief op afstand. Wij kwamen bij elkaar in een periode die bol stond van de individuele veranderingen. We maakten alle vier zowel professioneel als privé een heleboel mee en ik sluit me aan bij Andrea's opmerking dat we toch wel heel erg 'SATC' zijn. Goed Verhaal wordt vervolgd maar we werken momenteel, ieder voor zich, aan het volgende hoofdstuk ..........

Vuilbekkerij

2008-09-02T10:46:00.000-07:00

Sch..tgloeiend.kl.tegod.erd.mm. Ik haat KPN. Al jaren trouwens. In de dark ages toen het nog gewoon PTT heette had ik al een bloedhekel aan het monopolistische schijtgedrag van deze telefoonaanbieder. Ik werkte toen voor 's Neerlands grootste NUL-ZES exploitant en had dagelijks te maken met PTT-ers die niet geloofden dat er überhaubt mensen gingen bellen naar belspelletjes, seks- of partylijnen. Het Hennie Huisman effect bewees het tegendeel. De arrogantie van dat stelletje navelstaarders was werkelijk stuitend. En nog een grote muil ook over 'kapitalistische graaiers' als Teleservice en Menno Buch. Let wel, de PTT stak toentertijd maar liefst 50% van de minutenopbrengst in zijn zak. Denk ik anno 2008 fijn van ze af te zijn, verdrinkt mijn internetprovider Planet ineens in de KPN poel van verderf. En ja hoor, floep....ik kan niet meer inloggen op mijn webbuilder, word doodleuk 28 minuten(!!) in de wacht gezet omdat ik wil vragen hoe dat nou kan om vervolgens pinnig te horen te krijgen dat het aan mij ligt. En nu ben ik dus hufterig tot en met. Krijg toch de pest met je kloterige kutbedrijf. Ik heb het zó ontzettend gehad met medewerkers die geen idee hebben waar ze meer bezig zijn. Zo, lekker digitaal schelden en tieren, lucht ook op.

Te veel seks?

2008-08-28T10:43:00.000-07:00

"Wat is er in godsnaam met jou aan de hand?", vroeg iemand me laatst op straat. "Huhh"..."Nou, ik kijk wel eens op jouw site en de laatste tijd gaat het wel heel vaak over seks" Zo in het wild, half op een schoolplein, ga ik daar in het belang van mijn dorpse reputatie maar niet verder op in maar ze had gelijk. Ik schrijf geregeld over seks, altijd gedaan trouwens. Ik waag me zelfs aan het bespreken van een fijn potje porno. Oeioeioei. Heel veel gesprekken die ik voer gaan uiteindelijk over seks. Of juist over het gebrek daaraan, of over de verboden heimelijke variaties of over de nieuwe mannen en hun trukendozen. Die laatste variant is nog wel het leukste om te bespreken. Want een nieuwe man in je leven betekent nieuwe seks. Nieuwe en dus onbekende, spannende, soms verliefde, en soms ontzettend tegenvallende seks. In mijn directe vriendenkring zijn de eerste scheidingen een feit. De grootste drama's zijn geleden en de nieuwe mannen worden gejaagd, gekoesterd of gezocht.

Deadlinestressssssss

2008-08-25T10:41:00.000-07:00

Al vaker schreef ik posts over deadlines maar ik merk dat ik er steeds slechter tegen kan. Vandaag weer zo'n dag. Buikpijn, vluchtgedrag, vloeken, schelden op de kat (maar kattenkots is ook gewoon kut), boos op mezelf maar nu, terwijl ik dit tik, toch al weer redelijk content. Grote kans dat ik morgen al weer vergeten ben hoe rottig het ook al weer voelt als het echt dreigt te mislukken met die stukken. Deadline maandag 25 augustus. Nou die heb ik gehaald. 8 minuten voordat het dindsdag 26 werd maar een kniesoor die daar op let. Hoera.

Model 4 a Day

2008-08-21T10:38:00.000-07:00

Ik ben niet vies van een beetje aandacht. Mijn jassen zijn natuurlijk niet voor niets zo hysterisch en als ik mijn best doe zou ik heus wel wat minder uitbundig kunnen zijn. Maar mijn leven wordt leuker met publiek. Zodoende laat ik me af en toe zonder al te veel moeite overhalen om zelf te figureren in mijn artikelen, reportages of fotoverslagen in de bladen. Tot nu toe viel het resultaat iedere keer nog mee. Geen fotogenante afdrukken die me tot in lengte van dagen zullen achtervolgen. Maar gisteren is dat denk ik niet helemaal gelukt. De visagiste legde mijn aanwijzingen over mijn kapsel namelijk wat anders uit dan bedoeld. Ik zei: 'je weet wel, een beetje 60-er jaren. Amy Whinehouse, maar dan anno 2008'. Ze was druk in de weer met toupeerkam en haarlak. Helaas met een Rachel Hazes Look tot gevolg. Ik wacht af en huiver. Margriet nr. 40.

Relatietherapie

2008-08-18T10:35:00.000-07:00

Dit is geen aanklacht tegen mensen die besluiten te scheiden. Ik ben een voorstander van de liefde maar als de liefde op is, is het op ook. Dit is ook niet persé een uitleg van eigen gedrag. Dit is wel een overpeinzing die ik maak terwijl ik een artikel aan het schrijven ben over het herinjecteren van een flinke dosis intimiteit in een ingesukkelde relatie: De laatste jaren is het bijna mode geworden om meteen bij een relatietherapeut aan te kloppen als het huwelijk hier daar wat rimpeltjes vertoont. Wij zijn namelijk allemaal van mening dat we niet ongelukkig hoeven te zijn. Ons is geleerd dat we ‘recht’ op geluk hebben. In reclamecampagnes worden we gewezen op het feit dat we ‘het waard zijn’. Dat we geld mogen lenen omdat we die grotere keuken of auto ‘verdienen’. We zijn geweldig, we mogen verlangens hebben en dromen najagen. Daarom denken we steeds vaker dat geluk maakbaar is en dat we ook in de liefde geen teleurstellingen meer hoeven te accepteren. Dus valt een partner een beetje tegen over de jaren, dan ruil je hem in. We houden ons niet bezig met een schuldvraag, nee, we willen gelukkig en onbezorgd zijn. We weten ook niet meer hoe je aan een relatie moet werken. Alles is namelijk inwisselbaar en we hebben keuzes te over. Soms zoeken we oplossingen buiten onszelf in de vorm van therapie en als dat na twee sessies niet werkt dan gaan we uit elkaar. Want zowel jij als je partner hebben recht op een gelukkiger leven. Dat gun je hem ook wel weer. Gelukkig gaat het niet altijd zo. Gelukkig zijn er voorbeelden te over van mensen die wél gewoon bij elkaar blijven omdat er nog genoeg liefde over is. Mensen die het een en ander van en met elkaar te verduren hebben gehad, of een stevige zevenjaarsjeuk overwonnen maar desondanks of juist daardoor toch bij elkaar blijven. Misschien wel een beetje ongelukkiger of iets minder gelukkig. Het is maar hoe je het uitlegt. Er zijn wensen genoeg. Ook ik wens bijvoorbeeld 24/7 vlinders in mijn buik. Het bestaat niet. Ik zou het na kunnen jagen en iedere drie weken een nieuwe lover kunnen nemen. Best een leuk vooruitzicht maar dan komt het dus nooit tot een passioneel gesprek. Terwijl ik dat nou juist het leukste vind aan een relatie; dat je naast alle gewone dingen als seks, incidentele vlinders en huishouden ook echt kunt praten. Ik bedoel dat je het echt met elkaar eens kunt zijn, of juist hartstochtelijk oneens en dan weer fantastische nieuwe inzichten door elkanders woorden krijgt. Ik heb dus geen therapie nodig om het goede in mijn relatie te definiëren. Ik ben mijn eigen therapeut.

Fuck You vs Fuck me Heels

2008-08-14T10:26:00.000-07:00

Er is een groot verschil tussen 'fuck me'- en 'fuck you' schoenen. 'Fuck you' schoenen zijn eigenlijk leuker. Die staan in mijn beleving voor spreekwoordelijke ballen, zelfvertrouwen en zelfstandigheid. Mijn persoonlijke ‘fuck you shoes’ zijn een recent aangeschaft paar van Kimmora Lee Simons’ Baby Phat. -Een lekker ordinair hiphop merk dat in Nederland vooral online aangeschaft wordt- De schoen is van zilverkleurig leer met zwarte lakwedges van 12 cm en de ronde neus is bezet met een hoeveelheid Swarovski waar Otazu jaloers op zou zijn. Veel mensen vinden ze lelijk. Fuck you moment nummer één. Ze staan me daarentegen heel erg goed. Fuck you moment nummer twee. Ik shopte ze zelf in Amerika. En dat is Fuck you moment nummer drie.

Indien Plaats Beschikbaar

2008-07-20T10:26:00.000-07:00

Wat verheugden wij ons op een backpack vakantie naar Costa Rica. We hadden alleen niet verwacht dat er zoveel andere toeristen vanuit Amsterdam naar San José wilden vliegen dus bleven we zondag 28 juni zonder pardon in de gate achter toen het vliegtuig bommetje vol de deuren sloot. 'Schijtgloeiende.....', dacht ik, terwijl ik op mijn lip beet om de rest van de scheldkanonnade te voorkomen. Bobbi's onderlip trilde en Noah barstte echt in tranen uit. Hij houdt sowieso niet van plotselinge veranderingen en kan nou eenmaal niet zo snel schakelen tussen wisselende plannen. De eerstvolgende mogelijkheid naar Costa Rica is drie dagen later. Wat te doen? Er nog een keer op gokken en weer het risico lopen dat we na een paar uur in spanning wachten weer naar huis kunnen? Nee dus! Ik ben namelijk helemaal klaar met IPB'n. Wat is het toch een verschrikkelijk gevoel om zo onderdanig en afhankelijk van anderen te reizen. Vooropgesteld dat het vliegtuig niet volgeboekt zit en ondanks dat er volgens een senioriteitprincipe plaatsen vergeven worden, blijf je volledig afhankelijk van mensen en hun nukken. 'Nee, de klapbanken worden niet uitgegeven want 'onze' ipb'ers kunnen ook niet mee omdat jullie een hoger nummer hebben', 'nee, de captain heeft zijn gezin bij zich en die krijgen toch echt voorrang', 'Nee, jullie krijgen geen maaltijden want eerst geven we de betalende passagiers'. Je betaalt gvd een paar honderd euro per ticket, krijgt er achteraf een fikse belastingaanslag overheen en in het ergste geval lig je 10 uur voor een deur terwijl de stewardessen met trolleys over je heenrijden. De tijden dat je voor tweehonderd gulden een retourtje Amerika vloog, zijn echt al heel lang voorbij. Begrijp me niet verkeerd; natuurlijk is het heerlijk als je met je hele gezin, tegen een sterk gereduceerd tarief, in de businessclass zit omdat je met je pilotenman meevliegt. Dat is ons in de afgelopen tien jaar welgeteld één keer gelukt. Zomaar een week in een vijf sterren hotel op Aruba. De andere keren ben ik óf alleen met de kids vooruit gereisd, zaten we verspreid over het vliegtuig in economie óf heb ik het op het laatste moment afgezegd om de teleurstelling voor de kinderen aan de gate te voorkomen. Die ene geweldig leuke keer, weegt niet op tegen de stress die ik heb over het wél of niet meekomen. Kortom; ik ben er klaar mee. Ik ga alleen nog maar IPB met Andy mee als hij zelf moet vliegen. Zonder kinderen. Zodat ik zeker weet dat ik een stoel, desnoods in de cockpit, heb en niet met een 'sorry, hij is vol' terug gestuurd word. Ik werk me niet voor niets een slag in de rondte; mijn gezin gaat voortaan weer gewoon geboekt op vakantie!

Vrouwenporno

2008-06-26T10:22:00.000-07:00

SecondSight Nr.2 is uit met mijn bijdrage over de laatste trend: Porno voor en door vrouwen!

Terwijl in de reguliere seksproductenbranche de verkoop van porno-dvd’s gericht op de mannelijke consument sterk afneemt, omdat hij steeds meer op internet films bekijkt, neemt de verkoop van erotische dvd’s voor vrouwen juist toe. En er komen steeds meer typisch vrouwelijke pornofilms. Dat vrouwen van porno genieten is al langer bekend, maar het leeuwendeel van hun filmconsumptie bestond tot voor een paar jaar terug voornamelijk uit meekijken met de man. Vrouwenporno werd wel gekocht, maar voornamelijk door de mannen, omdat vrouwlief ging muiten bij het zien van de zoveelste reguliere pompfilm. Vanuit de branche zien we een grote verschuiving. Vrouwen kopen nu zelf én er wordt ook niet meer alleen met partners naar gekeken. Vrouwen blijken duidelijk de baas over hun eigen seksbeleving. Vrouwenporno heeft niets met feminisme of vrouwvriendelijkheid te maken. Het gaat om porno die gemaakt is vanuit een vrouwelijke ‘point of view’. Er komen steeds meer vrouwelijke producenten op de markt, want ook hier geldt weer dat seksuele smaak, en dus de vraag, divers is. Wil de ene vrouw de nadruk op de verhaallijn hebben, zo vindt de andere een ‘gangbang’ opwindend. Het is ook niet zo dat alle vrouwen vooral tederheid en sensualiteit willen zien. Er wordt ook harde porno gemaakt door vrouwen. Wat je wel bijna altijd ziet in vrouwenporno, is echt genot. Gespeeld gekreun Candida Royalle, de eerste vrouwelijke pornoproducente, vindt dat ook het allerbelangrijkste. Royalle – onlangs in Nederland ter gelegenheid van het twintigjarig bestaan van Mail & Female, een aanbieder van seksproducten voor vrouwen – wil echte geilheid laten zien, dus juist die gelukzalige glimlach in plaats van het harde en gespeelde gekreun en vingergelik dat je in de reguliere porno tegenkomt. De Amerikaanse serie ‘Sex and the City’ heeft zeker invloed gehad op de seksuele openheid van westerse vrouwen. Iedere vrouw zou af en toe wel een Samantha willen zijn. Een seksuele veelvraat die, niet gehinderd door iets onhandigs als verliefdheden, haar bed deelt met wie ze wil. Onderling spreken vriendinnen explicieter over seks en verlangens en gaan de schaamte voorbij. Vaak weten vrouwen zelfs welke vriendinnen een vibrator in huis hebben. De vrouwelijke pornomarkt is niet nieuw. Dat bewijst het succes van Mail & Female en andere aanbieders van vrouw-vriendelijke seksartikelen. Maar vrouwen nemen anno 2008 zelf het heft in handen en kopen hun eigen porno. Vrouwenporno is booming en hoewel ‘sleazy’ heel lekker kan zijn, slijt het ranzige laagje er toch langzaam maar zeker af.

DETOX

2008-06-19T10:18:00.000-07:00

Get in Shape #3 ligt in de winkel. Bergen, maandag 16 juni rond 19:30 uur. De kinderen hebben al gegeten, Andy is nog onderweg en ik zit aan tafel met een bord pasta voor mijn neus de post door te nemen. Onderop de stapel een envelop van Sanoma met de nieuwste GIS. Oh ja, mijn detoxverhaal. Je weet wel, mijn ervaringen na die week bezinning in Turkije. Toen ik zo vol vuur, energie, doorzettingsvermogen en strakke buikspieren terugkwam uit Turkije. Ik schuif nog een hap gegrilde groente met ravioli naar binnen. Daar sta ik op pagina 101. Een en al 'glamour' met mijn Ray Ban Aviator en mijn grote bek. "....dit is de kickstart voor een gematigder eetpatroon..." lees ik terwijl ik nog een hap neem en de knoop van mijn spijkerbroek voel springen.......

C&A Chique

2008-06-12T10:12:00.000-07:00

Als onderstaande quotes uitleg nodig hebben dan heeft het geen enkele zin om nog een letter verder te lezen. Skip maar naar Droomporno of zo…… “This funeral is better than fashion week!” “I'm looking for love. Real love. Ridiculous, inconvenient, consuming, can't-live-without-each-other love. And I don't think that love is here in this expensive suite in this lovely hotel in Paris.” "Now, maybe in the Dominican Republic, people like to share vibrators, but this is America—land of plenty!” “I will wear whatever and blow whomever I want as long as I can breathe and kneel.” “The guy I'm seeing has the funkiest tasting spunk.” “Samantha had the kind of deluded self confidence that caused men like Ross Perot to run for president” “Who knows, he's a man. You could lay your pussy on a table right in front of one and still not know what he's thinking.” SATC stopte al weer vier jaar geleden maar gelukkig zijn de herhalingen net zo hardnekkig als die van FRIENDS. Ik geniet echt van deze serie en doorliep mijn ‘thirties’ met de vier fabuleuze powervrouwen. In ieder karakter zit iets herkenbaars en de combinatie van de vier belichaamt iedere vrouw die ik ken en die ik ben. Neurotisch, Sterk, Preuts, Bang, Fabulous, Lief, hunkerend, stylish, slim, onafhankelijk en aanhankelijk zijn maar een paar kenmerkende steekwoorden die me spontaan te binnen schieten als ik de vier karakters voor de geest haal. Een psycholoog zou nog een veel betere analyse kunnen maken maar laten we niet vergeten dat de serie vooral bedoeld is ter vermaak. Om de dagelijkse dingen te vergeten of om ze juist te herkennen bij anderen. Maar ook om te kwijlen bij de outfits en de fantastische schoenen! Sommige vrouwen werden zelfs een beetje opgevoed door de deze vier vriendinnen. Kregen bijvoorbeeld te zien dat het heel normaal is om een gezond seksleven te willen. Of dat er dus wel meer vrouwen echte liefde willen en blijven zoeken met het risico alleen te blijven. Wat bij veel vrouwen helaas niet is blijven hangen, is het besef dat je best wat meer moeite voor je uiterlijk mag doen. Als je geen geld hebt, dan koop je designerlabels bij de tweedehands winkel of geweldige ripoffs bij H&M en Zara. Of je huurt een designertas bij Sac de Luxe. Maar je gaat niet in een synthetische jurk van de Dappermarkt naar een première! Met de strasketting uit je Madonna periode om je nek en een klein rugzakje als handtas. Are you kidding me? Afgelopen dinsdag was ik uitgenodigd voor de grootse première van SATC The Movie in Amsterdam. 1100 genodigden schreden, gekleed in Black-tie, over de roze loper Tushinski binnen. De een nog ‘C&A sjieker’ dan de ander. In tegenstelling tot Patricia Field, de überstyliste at large van SATC, wist het merendeel van de Nederlandse genodigden zich niet te kleden. Alhoewel, hoofdredactrice van de Glamour Karin Swerink droeg volgens mij een jurk van Fields’ hand en zag ook niet uit. Toen zij het podium beklom in haar grijze vleermuisjurk vroegen Percy Irausquin en ik ons serieus even af of ze zwanger was. Maar goed, de dress code die avond was Glamour Black Tie. Carrie zou het echt niet in haar hoofd halen om underdressed of als ‘female white trash’ naar een feestje te gaan. Om over de ballerina’s van Van Haren en andere platte voetvehikels maar te zwijgen.

Droomporno II

2008-05-30T07:16:00.000-07:00

In mijn statistieken zie ik dat de vorige column, met de gelijknamige titel, goed gelezen is. Want seks verkoopt, zelfs in de schrijverij. Als Remco Campert zijn Wampie niet flink uit neuken had gestuurd en Jan Wolkers zijn Eric en Olga niet veelvuldig van bil had laten gaan, waren die boeken nooit zo snel op de bestsellerlijst beland. Pornografie verheven tot literatuur. Ik heb vroeger gesmuld van die verhalen. Met een verhoogde hartslag en een, toen nog, ondefiniëerbaar gevoel in mijn onderbuik las ik Jan Cremer, Xaviera Hollander, Henry Miller en natuurlijk Wolkers. Dertien jaar jong en volledig seksueel voorgelicht middels mijn verplichte literatuurlijst. Stuk voor stuk bezaten deze schrijvers de kunst om beeldend over seks te schrijven. Als lezer maak je onderdeel uit van de handelingen die zich op de bladzijden afspelen. Ik ken weinig hedendaagse schrijvers die echt goed over seks kunnen schrijven. Behalve dan Heleen van Rooyen die me gelukkig op afstand laat gruwen als 'ontsnapte' Julia seks met duitse dwergen wil. Maar het blijft moeilijk om een lezer mee te nemen in de erotische spanning. Je kijkt toch meestal langs de zijlijn mee. Misschien ligt het aan mij, maar dat vind ik dus niet geil. Ik wil meedoen! In mijn fantasie 'meegenomen' worden. Dus ben ik 'Ik Jan Cremer' maar weer eens aan het lezen en heb het ene erotische avontuur na het andere. Wederom een geweldige manier om buiten je relatie te seksen zonder dat je vanalles uit moet leggen aan je husband. Droomporno dus. ps. Tot mijn grote vreugde komt Jan Cremers een dezer dagen uit met deel III. De man is inmiddels 68 jaar maar nog immer hot as hell.

Droomporno I

2008-05-26T07:14:00.000-07:00

Het is dat ik momenteel bijkans doodbloed maar hormonaal gezien lijk ik sinds de verwijdering van de Mirena wel zwanger. Ik huil om het minste en geringste maar heb vooral om de haverklap de 'hot's' voor Jan,Alleman en de rest van de mannen. Gisterenavond bijvoorbeeld keek ik Dirty Dancing I en II achter elkaar. In deel I kreeg ik tot mijn eigen grootste verbazing de hot's van Patrick Swayze, moest huilen om de liefde en omdat hij nu in het echt dood aan het gaan is aan kanker. Tijdens deel II huilde ik om de onmogelijke liefde tussen de Cubaanse Javier en de Amerikaanse 'Whatshername', de tragiek van Batista vs Fidel Castro en de wetenschap dat het na de revolutie niet echt veel beter werd voor de Cubanen. Maar dat weten zij in de film nog niet wat ik dan weer heeeel erg zielig vond. Toch heel bijzonder dat een B-film dit soort gedachtegangen aanwakkert. De poorten stonden lekker open, zeg maar. Maar het klapstuk kwam vannacht. Ik had de ene na de andere Pornodroom. Mannen zonder gezicht die mij heel graag wilden. Mannen mét gezicht die ik heel graag wilde. Broeierige salsa in een rokerig, warm café. Adem in mijn nek, handen op mijn borsten, heupen tegen elkaar, zweet... Ik werd helemaal beschaamd wakker en het voelde alsof ik vreselijk buiten de kaders van mijn huwelijk gegaan was. Lekker wel, eigenlijk. Zo ga je nog eens veilig vreemd. Volgende week zaterdag heb ik een meet & greet met Candida Royalle. 's Werelds eerste vrouwelijke pornoproducente. Wat zal ik die nacht dromen?

Beauty+ II

2008-05-19T07:07:00.000-07:00

Het is zo ver; de nieuwste Beauty+ ligt in de schappen en op pagina 18 '...gaat journalist Sabine Leenhouts (39) de innerlijke dialoog aan....' Negenendertig.....Het staat er echt. En terwijl ik het hele stuk lang echte leeftijd en de daarbij horende 'look' propageer, denk ik: 'GVD, ik ben pas over een maand 39'.

Beauty+ Nummer 2 Zomer 2008

Liever leven met gebreken dan strak onder de zoden?

Ik ben niet dun, ik ben negenendertig en heb rimpels in mijn voorhoofd, om mijn ogen, borsten, knieën en mijn buik vertoont na twee zwangerschappen gebruikssporen. Om het geheel compleet te maken heb ik putten in mijn billen ook als ik ze niet aanspan en ontdekte ik niet zo lang geleden een grijze haar. Je zou je bijna afvragen of ik het bekijken wel waard ben. Nou eerlijk gezegd wel dus. En wel omdat ik dat zelf vind en zodoende vindt de rest dat ook. Ik weet iedereen er namelijk met mijn zelfvertrouwen van te overtuigen dat ik de moeite waard ben. Ik heb mézelf er namelijk ook van overtuigd dat ik best tevreden mag zijn met mijn uiterlijk ondanks dat er volgens het huidige schoonheidsideaal veel op aan te merken is. Zolang mijn zelfbeeld bevestigd wordt door complimenten, een flirt of door vrouwen die zeggen dat ik makkelijk praten heb omdat alles me staat, blijf ik mijn positief vertekende zelfbeeld omarmen. Een ‘overpositief’ zelfbeeld betekent trouwens niet dat ik niet meer kritisch naar mezelf kijk. Vanzelfsprekend let ik op dat ik niet te dik word en ga ik naar de sportschool. Het belangrijkste is dat ík blij ben met hoe ik eruit zie en dat dat in mijn hoofd nou eenmaal beter is dan in werkelijkheid, is voor mijn zelfvertrouwen alleen maar mooi meegenomen. Natuurlijk kan ik me ook helemaal gek laten maken door alles wat er aan mij verbeterd zou kunnen worden. Zeker nu er zo ontzettend veel mogelijk is en de verschillende ingrepen steeds beter betaalbaar zijn. Maar vooralsnog heeft nog niemand een botox injectie aan mij kunnen slijten om de simpele reden dat ik niet denk dat ik het nodig heb. Ik ben leuker dan een lelijke rimpel of een niet zo strakke kont. Daar ben ik echt van overtuigd…. en toch twijfelde ik laatst of het echt niet strakker, jonger of mooier moet. Een vriendin werkt namelijk voor een bedrijf dat rimpelvulsel verkoopt en zij nodigde me recent uit om mijn ‘naso labiale’ groeven op te laten vullen. Gratis en voor niets, gespoten door de meest ervaren arts die ze kende. Ook nog midden in een schoolvakantie dus de eventuele blauwe plekken zou niemand hoeven zien. Ik heb serieus overwogen om het te doen en het idee om er beter uit te zien, was absoluut aanlokkelijk. De angst voor ingekapselde verdikkingen of necrose in mijn wangen bleek uiteindelijk groter dan het vooruitzicht om te verjongen dus besloot ik het twee dagen van te voren toch af te zeggen. De risico’s, hoe minimaal ook, wogen niet op tegen het eventuele betere gevoel dat ik naderhand zou hebben. Maar ik lijk wel de laatste der Mohikanen. Want hoe moet het nou als straks iedereen, uiterlijk gezien, maar een jaar of dertig blijft en ik als enige mijn veertigste verjaardag vier met het hoofd en lichaam van een veertigjarige? Als ik in gedachten mijn vriendenkring doorloop zijn er niet zoveel die niets lieten doen. Zelfs mijn moeder liet haar oogleden liften. En A. een borstvergroting, B. een kaakverandering, C. spuit haar rimpels weg, D. overweegt een borstlift en verkleining, E. heeft al jaren niet gefronst, F. liet haar dijen liposuccen en G. onderging een nosejob. Bij geen enkele vriendin dacht ik dat ze het nodig had maar toch moest ik toegeven dat sommigen er naderhand nog beter uitzagen. G.’s nosejob bijvoorbeeld. Het maakte haar niet noodzakelijk mooier maar ze liep nadien te stralen alsof ze een affaire had. Navraag leerde dat ze het niet deed met de leuke buurman maar ze voelde zich zoveel beter omdat ze zich geen zorgen meer maakte over haar ‘ontsierende’ neus. De ingreep corrigeerde dus vooral haar zelfbeeld en het bijbehorende zelfvertrouwen. Daarom vind ik ook dat er helemaal niets mis is met laten verfraaien van je uiterlijk. Je wordt vooral gelukkiger als je lekker in je vel zit en je goed over jezelf voelt. Waar ik me wel echt zorgen over maak zijn de vrouwen die zijn gaan geloven dat er genetisch iets mis met ze is als de jaren te zien zijn. Dat het abnormaal is om op je vijfendertigste lachrimpels rond je ogen te hebben of dat het not done is om een frons te trekken. Vrouwen dus die gebukt gaan onder het schoonheidsideaal en om alle verkeerde redenen een schoonheidscorrectie uit laten voeren. Trouwens dat schoonheidsideaal hoef je toch ook niet blind te volgen. Als dat ideaal inderdaad bepaald is door de beelden die we om ons heen zien dan wordt het tijd om je het volgende eens af te vragen. Als ieder mens te maken krijgt met verval waarom dan de celebrities, de supermodellen en andere beroemdheden niet? Het antwoord is te simpel; zij verouderen precies op dezelfde manier als jij en als je echt gelooft dat Madonna, Nicole Kidman en Byoncé er zo jong en fabulous uitzien omdat jij slechtere genen hebt dan ben je knettergek. Deze vrouwen trainen zich een ongeluk en laten alles wat mogelijk is om er maar zo glad en jong uit te zien doen. Dat moet je je realiseren voordat je jezelf een complex aanpraat over jouw veroudering of het niet hebben van een ‘model gezicht’. Want je weet toch dat film niet echt is, dat de foto’s van modellen en celebs gefotoxd zijn en dat het onmogelijk is dat natuurlijke borsten rechtop staan als je op je rug ligt! Je wordt inderdaad iedere dag gebombardeerd met beelden van vrouwen die er anders, en ja misschien wel veel beter, uitzien dan jij. Maar heb je je ooit afgevraagd waarom er op een slordige zeseneenhalf miljard mensen maar zo weinig beroemdheden zijn? Dat zijn er maar zo weinig omdat het niet normaal is. Niet normaal in de meest letterlijke betekenis van het woord; niet volgens de norm of het gemiddelde. Net zoals het niet normaal is dat de mannequins op de catwalk een meter tachtig meten en daarbij drieënvijftig kilo wegen. Dan heb je volgens de anorexiadeskundigen een gevaarlijk laag BMI, daar ga je dood aan. Dat weet iedereen en toch zijn er vrouwen die voor zichzelf bepalen dat dat de norm is. Er is niets mis met het verlangen om er lekker uit te zien. Maar ik vind dat het wel reëel moet blijven en het misschien een idee is om wereldwijd het woord ‘goed’ beter te definiëren. Als er ‘goed’ uitzien synoniem staat voor er ‘jong’ uitzien dan streef je op den duur ook weer een onhaalbaar ideaal na. Daar word je toch niet blijer van? Mooier trouwens al helemaal niet als ik de verschillende strakgetrokken bejaarde dames zo bekijk, maar dat terzijde. En natuurlijk begrijp ik dat het kwetsend voelt wanneer je als televisiepresentatrice ontslagen wordt omdat je te oud bent. Maar er ‘gemakkelijk mooi, jong en fris’ uitzien is een vereiste voor deze baan. Net zoals je niet als stewardess aangenomen wordt als je maat zesenveertig draagt, geen modeshows mag lopen voor ‘een Maatje Meer’ als je size zero hebt of tot Miss Black Beauty verkozen wordt als je blank bent. En volgens dit principe heb je in mijn beleving dus niet het gezicht van een dertigjarige als je veertig wordt. Maar zo werkt het vandaag de dag dus niet meer. Want iedereen kan beslissen dat jaren van teveel eten en te weinig sporten uitgewist worden met een liposuctie of dat ze dit jaar geen vijftig maar tweeënveertig worden. Is het een oneerlijke strijd? Ja misschien voor mij wanneer ik als ‘puur natuur’ wil concurreren met ‘kunstmatig verjongd’. Maar dat gebeurt niet want ik koos er voor om de competitie niet aan te gaan. Ik voel me namelijk niet zo snel minder dan iemand anders. Ik zie de positieve kant ook want de meeste vrouwen die zich laten verbouwen, worden veel leuker in de omgang. Onzekerheid hindert ze niet meer en ze zeuren niet zo over allerlei, in mijn ogen onzichtbare, gebreken. Des te meer tijd om leukere zaken te bespreken. Toch kleeft er één nadeeltje aan mijn theorie. Door te denken dat ik iets dunner, mooier, slimmer, gevatter en jonger qua looks ben dan in werkelijkheid, houd ik mezelf toch een beetje voor de gek. Dus schrik ik me af en toe een ongeluk als ik onverwacht genomen foto’s bekijk. Of nog veel erger, ineens mijn reflectie zie als ik een spiegel schoonmaak die plat op tafel ligt. Dan zie ik een vrouw die op zijn minst negenendertig is, die van de zon houdt en veel te veel gelachen heeft in haar leven. Maar zolang ik nog negen van de tien keer ‘fuck it’ denk, kan ik me onbezorgd handhaven in deze wereld. Ik beloof niet dat ik nooit iets aan me laat verfraaien. Ik zie er net als iedere vrouw graag op mijn best uit en trek daarvoor ook mijn ‘voordeligste’ spijkerbroek aan, ga naar de schoonheidsspecialiste of houd mijn buik in. En als ik uiteindelijk wel een probleem krijg met hangknieën, couperose op mijn billen of een kippennek dan laat ik dat fijn repareren. Want van een chagrijnige, onzekere en ontevreden houding wordt zelfs Miss World lelijk.

Geleende Roem

2008-04-23T07:02:00.000-07:00

Het oude huis is omgetoverd tot mijn nieuwe thuis. Nou ja, getoverd. Daar is anderhalf jaar noeste arbeid aan vooraf gegaan. Grotendeels door de vaklui die door de aannemer naar binnen werden geloodst maar toch mag mijn rol als schilder, voorman, koffiedame en aandrager van nog betere verbouwideeën niet onderschat worden. Toen een paar maanden terug de woonkamer zo goed als klaar was, werd het tijd voor een nieuwe bank. Het oude exemplaar voldeed al sinds de aanschaf niet aan mijn eisen. Een beetje rechtop zitten was onmogelijk, je kon er alleen maar op liggen. Ook prima, maar daar heb ik een bed voor. Weg met dat ding dus. Makkelijker gezegd dan gedaan want hij was nogal groot. Daarom kwam ik op het idee om de bank op marktplaats.nl te zetten zodat ik er in ieder geval niet meer mee hoefde te slepen. Zo gezegd zo gedaan en al een dag later reageerde een aardige mevrouw uit Rotterdam. We kletsten wat over Bergen, mijn werk als schrijver voor de damesbladen, de verbouwing en de kinderen. Haar opmerking, 'Ja, ik ken jouw stukjes wel', klonk me weliswaar wat onwaarschijnlijk in de oren maar dat vergat ik en het praatje werd afgesloten met een afspraak voor de volgende dag. Twee mannen met een bestelbus parkeren voor de deur en bijna giechelend komen ze het huis binnen. Ik bespeur een raar sfeertje. Ze bekijken me van top tot teen, maken complimenten over mijn uiterlijk, lachen veel en vooral schaapachtig en komen op mij nogal 'Star Struck' over. Ze inspecteren de bank en maken grapjes over het waarschijnlijk nog veel grotere exemplaar dat ik ongetwijfeld besteld heb. 'Ja, want jouw boeken verkopen toch zo goed?' Huh?? Mijn boeken? Ik heb helemaal geen boeken geschreven.'Ik schrijf artikelen voor de Margriet, Top Santé en nog wat bladen.' 'Toch ook voor de Linda', vraagt er een. 'En voor VT-wonen?' Ik snap er niets meer van tot de andere man nadrukkelijk informeert hoe ik mijn 'Nieuwe Buren' vind. Het kwartje valt; columns schrijven over verbouwingen, wonen in Bergen, rond de veertig, een voornaam met een S........ik was tien minuten Saskia Noort.

Eerder geplaatst in Flessenpost 2007

Hot Hammam

2008-04-10T07:00:00.000-07:00

Ik lig in een donkere, natte, warme ruimte op een soort marmeren altaar terwijl de donkere gespierde man, gekleed in niet meer dan een omslagdoek, zich overgiet met water. Het geplens echoot in de catacombeachtige ruimte. Volledig bewust van mijn bijna helemaal blote lichaam lig ik te wachten en voel vooral de aanwezigheid van een halfnaakte man die alles behalve mijn echtgenoot is. Ik sluit mijn ogen en wacht af wat hij met me gaat doen. Het water dat hij met een koperen bakje over me heen giet is warm en ik houd mijn ogen maar dicht om niet te verraden dat ik dit spannend vind. Hij wast me met zeep en zachtheid. Ik verwar het in mijn totale ontspanning bijna met tederheid. Zijn handen glijden soepel over mijn benen en buik. Hij masseert al wassend mijn handen, armen en schouders. 'you turn please' Nu glijden zijn handen van mijn nek naar mijn billen. Alles is glad, zacht en warm. Ik ruik de rozenzeep en het wassen en kneden gaat onverminderd door. Het is opwindend. Ik voel iedere vezel in mijn lichaam en het feit dat hij mijn borsten niet aanraakt maakt het nog spannender. Ik ben me meer dan bewust van andermans handen. Ik begrijp ineens waarom vrouwen verliefd worden op de inheemse masseur........... Gelukkig stinkt de mijne enorm naar knoflook en is de betovering weg als ik mijn ogen open. Maar pfff, dat was hot.

Sapperdeflap

2008-04-08T06:57:00.000-07:00

Nooit geweten dat je zoveel kunt bewegen zonder dat je eet. Ik ben nu sinds zondag in Turkije en heb vanaf zaterdagavond dus niets meer gegeten. Om zeven uur 's ochtends gaan we anderhalf uur bergen bewandelen. Op dag één heb ik me nog over laten halen om met van die Nordicwalking palen aan de haal te gaan maar dat heb ik vanmorgen toch echt achterwege gelaten. Wat een geeikel met die stokken. Het ziet er niet uit ook trouwens. Dat laat ik fijn over aan de andere deelnemers van fatkamp. Bij terugkomst in het hotel drinken we een half glaasje citroensap met water, daarna een groter glas versgeperst fruitsap. Na het 'ontbijt' start de stevige workout die gegeven wordt door de potigste turkse die je ooit gezien hebt. Ze is lief hoor, daar niet van, maar het lijkt wel een oostblokker die naar de olympische spelen gaat. Lekker fanatiek trainen dus en af en toe valt er een 'fattie' om. De turbolunch om half twaalf bestaat uit een thermosflesje tomaat en komkommersap. Vandaag hebben we tussen de middag in het zonnetje gelegen want die is gelukkig gaan schijnen. Niet eten én regen is echt armoe als je 'op vakantie bent'. Na de powernap weer de sportkleren aan voor een stevige BBB sessie gevolgd door een meditatietraining. Het is nu kwart voor vijf en ik zou wel weer kunnen slapen. Maar om half zeven serveren ze de 'overheerlijke' avondjuice; Broccoli/wortel/komkommer. Ik ga dit gewoon volhouden en ik heb ook niet echt honger maar Inshallah, ik zou een moord doen voor een lekkere kebab. Of een crackertje is ook goed...........

Holmoment

2008-03-27T06:55:00.000-07:00

Holmoment? Ja, een holmoment. Ik heb er regelmatig last van. Vooral in de zomer maar nu ook in de winter en lente. Op een of andere manier geeft altijd wel weer iemand mij een ruimschoots holmoment. Meestal op het strand, klungelend met een handdoekje maar vanmorgen was het weer raak. Ik verwisselde, zittend op mijn knieën, in de kleedkamer van de sportschool mijn schoenen. Aquajogging was net voorbij en de bejaarde dames keuvelden gezellig de kleedruimte in. Terwijl ik de laatste hand aan mijn veters legde, vielen de sportsloggies naast me op de grond. Ik keek op en ........waaaaah...vier blote konten op nog geen dertig centimeter afstand. Voorovergebogen, rommelden ze in hun sporttassen en vier sterren op leeftijd staarden me genadeloos aan. Dat is nou een holmoment.

Persreisje

2008-03-20T06:53:00.000-07:00

Of ik voor de GIS op reis wil? Goh, wat heb ik daar lang over nagedacht. Welgeteld anderhalve seconde. 'Ja', brulde ik via de mail, 'natuurlijk wil ik op reis'. Al die interviewtjes in Heerenjezusveen en Abberkutterdam zijn hartstikke leuk maar dit meisje wil ook wel eens echt weg. Ik droomde mezelf al op een heerlijk strandbedje in een zonnig oord. Af en toe kom ik in beweging om een beetje yoga, reiki, massages en eventueel een beetje aquajoggen te doen. Een echte wellness reis, uitmate geschikt voor de Get in Shape en nog meer voor mij. Het wordt Turkije meldt de redactie. Droom droom, zwijmel zwijmel...naar de Hammam, sterke turkse handen die me masseren, dolma'tje hier, shish kebabje daar..tra lalala.' Oh ja Sabine, je gaat op DETOX-reis.' Dag kebab, dag dolma, dag vast voedsel whatsoever. Ik ga zeven dagen niet eten, om zes uur mijn bed uit om een berg op te rennen, krijg klisma's en minstens vier uur per dag stevige BenenBuikBillen training. Lach maar. (en stiekem vind ik het toch wel heel leuk, 7 dagen zonder man en kids met niets anders aan mijn hoofd dan de zuiverende kracht van de klisma)

Brain-o-suction

2008-03-02T05:57:00.000-08:00

De stukken voor Beauty+ zijn ingeleverd en ik hoef me gelukkig even niet bezig te houden met alles wat er op ethetisch en cosmetisch gebied gecorrigeerd kan worden. Begrijp me niet verkeerd; ik vind het allemaal interessant maar na twee weken research en me volledig onderdompelen in info over de mogelijkheden om er nóg beter uit te zien, komt de scalpel, botox en filler mijn neus uit. Mijn persoonlijke conclusie is dat het er helemaal niet altijd beter uitziet. Gelukkig is de trend momenteel het 'ondercorrigeren'. Vrouwen beginnen het toch weer belangrijker te vinden om er natuurlijk uit te zien. De rimpels worden opgevuld maar niet met het strakke 'volle maan' effect zoals je een paar jaar geleden zag. Met stip op nummer één in de lijst van behandelingen staat trouwens de liposuctie. Lui vet wordt met een soort onderhuidse stofzuiger afgezogen. Voor de vrouwen die je hier ziet zou het geweldig zijn als er een brain-o-suction uitgevonden werd: Met een ingreep van tien minuutjes dat stukje hersens 'wegsuccen' dat voor alle onzekerheid zorgt en resulteerde in een monsterlijk lelijke versie van zichzelf.

Oud Hollands....

2008-02-19T05:54:00.000-08:00

Soms krijg je informatie waarvan je denkt; 'daar had ik nou liever geen beeld bij gehad'. Ik heb dat bijvoorbeeld als een wildvreemde vrouw me ineens vertelt dat ze zo'n jeuk heeft omdat het haar op haar voor het eerst helemaal kaalgeschoren foef terug begint te groeien of als een man in een schoenenwinkel me glunderend zegt dat die rode lakpumps gelukkig ook in zijn maatje 46 verkocht worden. Heb jij nou ook zo'n sterk inbeeldingsvermogen en wil je absoluut geen beeld bij het idee dat ik ook een seksleven heb dan moet je vanaf hier maar even wat anders gaan doen. A. en ik houden er sinds we kinderen hebben af en toe een bijzonder nieuw taaltje op na. Niet alles wat je zegt is namelijk geschikt voor het tere kinderoor en omdat wij een taalknobbelige in het gezin hebben, heeft engels praten ook geen zin. De knurft verstaat sinds zijn vijfde namelijk al een aardig woordje over de grens. Wij hebben dus een heel andere taal waar Noah de betekenis niet van kent. Ik neem aan dat je al aanvoelt dat dit vooral seksueel getinte onderwerpen zijn. Dus toen A. laatst hardop zie dat het tijd werd voor een gezellig spelletje 'oud hollands Jan schrapt de wortel', dacht hij dat veilig te kunnen melden zonder dat de kids daar rare ideeën bij kregen of nog erger, een beeld bij seksueel actieve ouders kregen. Onze schok was dan ook groot toen Noah daarop antwoordde; Oh ja, leuk, dat ken ik, dat is toch zoiets als oud hollands puddingbumpen? Die hadden we dus echt nog niet eerder gehoord. Het woord geeft ook nul 'hits' op Google. Hij is goehoed!!

Bloot Eten

2008-02-11T05:51:00.000-08:00

Bobbi: "Mam, mag ik wat lekkers?"

Ik: "Nee, het is zes uur, we gaan zo eten."

Bobbi: "Maar ik heb echt ontzettende honger en ik kan niet wachten."

Ik: "Ik ben tomaten aan het snijden, wil je een stukje."

Bobbi: "Nee, mijn mond wil iets anders."

Ik: "Een snoepje zeker..."

Bobbi: "Nee, zoet en zuur en bloot."

Ik: "Bloot!!!????"

Bobbi, terwijl ze een blik uit de la pakt: "Ja, blote mandarijnen."

Beauty+

2008-02-02T05:44:00.000-08:00

Of ik de grote leesverhalen voor het nieuwe Beauty+ wil schrijven? Maar natuurlijk. In de tijdschriftenwinkel ging ik op zoek naar deze titel. Ik had er namelijk nog nooit van gehoord. Niet zo gek, bleek, want het eerste nummer was net uitgekomen. Een glossy tijdschrift helemaal vol met feiten, ervaringen, risico's, prijzen en artsen. ??? Je raadt het al; dit blad gaat over cosmetische chirurgie en aanverwante onderwerpen. Ik vind dit een leuk onderwerp. Vind ook dat iedereen zelf moet weten wat hij of zij aan zichzelf laat verbouwen. Ik vind wél dat we elkaar niet gek moeten maken met onhaalbare idealen en op tijd moeten waarschuwen als het niet gezond meer is. Deze column schreef ik in april van 2007. De tand des tijds:

Voor de Margriet schreef ik afgelopen jaar een artikel met als titel Help/Hoera, ik lijk op mijn moeder. Als rode draad liet ik mijn eigen verhaal door de tekst lopen. Concluderend dat ik op mijn moeder lijk. En HELP, want ik wil niet op haar lijken. Ondanks mijn 37 jaar, schop ik nog steeds tegen het ouderlijke gezag aan. Enerzijds wil ik haar goedkeuring en bijbehorende complimenten omdat ik het allemaal best leuk doe in mijn leven maar anderzijds mag ze zich nergens mee bemoeien. Het artikel ging over gedrag, laten we het nu eens over uiterlijk hebben. Mijn eigen dochter lijkt op mij. Zelfde ogen, zelfde lach, zelfde haar. Ik heb net recente foto’s bekeken en halleluja, wat lijk ik uiterlijk ineens op mijn moeder. Nog 24 jaar en ik zie er net zo uit als zij nu. En mijn kleine Bobbi, nu rimpelloos en met melktandjes heeft over 32 jaar dezelfde lachrimpels als ik. Ouder worden geeft niets maar het onomkeerbare lichamelijke verval geeft wél. Hangwangen, ooit leuke kuiltjes die als grote sleuven in je wangen komen te zitten, lillende kin, suistieten, zelfs rimpels op je knieën en oude handen. Gelukkig bestaan er geweldige doktoren. Ik ben nog nooit op consult geweest maar in mijn omgeving ben ik een uitzondering. Zelfs mijn eigen moeder heeft in een uurtje haar ‘ogen laten doen’. En met de kerst zat ze er, met de hechtingen er nog in, stralend bij. Ooit interviewde ik een plastisch chirurg over een revolutionaire methode waarbij ze zonder snijden, maar met een soort microgolven, de aftakeling tegengaan. Toen € 3000, - voor je gezicht, inmiddels weer wat meer. Een enorm bedrag voor een paar jaar foetelen met de natuur. Oprah, Madonna en zelfs onze Catherine Keyl ondergingen deze behandeling. Met goed resultaat mag ik wel stellen. Begin van het jaar dacht ik nog 'fuck it, ik werk dit jaar extra hard en ga dan naar de plastisch chirur'. Maar vandaag lees ik in de krant dat er een 21-jarig meisje overleden is aan de gevolgen van een liposuctie. EENENTWINTIG!! Het moet niet gekker worden. Nog steeds ben ik van mening dat iedereen naar de dokter moet gaan wanneer zij dat willen. Maar zelf hoef ik niet meer zo nodig. Liever leven met gebreken dan strak onder de zoden.

In Verwachting......

2008-01-23T05:41:00.000-08:00

Vriendinnetje L. gaat over een paar weken bevallen. En dat vind ik heel leuk maar ook wel weer wat minder. Want ik heb L. graag voor mezelf alleen. We kennen elkaar nu bijna 14 jaar en L. heeft altijd zin om leuke dingen met me te ondernemen. Ze hoorde mijn babygemuts aan toen ik door het baren van wat kids even niet helemaal mezelf was, maar toen ik weer 'uit de luiers' was, zoals dat in 'moederjargon' heet, gingen we verder waar we gestopt waren. Maar nu krijgt ze zelf een kindje. Dus wanneer ik blij met mijn nieuw verworven vrijheden op het vrije leven proost, zit L. thuis met de baby. Of moet L. naar huis met de baby. Of wil L. naar huis met de baby. Ik heb de babytijd, zwangerschappen en alles wat daarbij kwam kijken ver achter me gelaten. Zo ver dat ik bijna vergeten was hoe het ook al weer echt was. Omdat ik toch een beetje mee moet voelen met L. en omdat het gewoon leuk is om dingen met je vriendin te doen, liet ik me overhalen om mee te gaan naar Yogales. Het was partneravond en partner M. had geen zin, tijd of in ieder geval een combinatie van die twee. Achteraf geef ik hem trouwens geen ongelijk maar dat terzijde. In de zaal lagen 11 matjes op de vloer. De overige vier stelletjes zaten en lagen al keurig te wachten toen wij binnenkwamen. De schele yogalerares keek twee meter naast me naar de muur en was verbaasd dat ik niet doorhad dat ze tegen me sprak. Maar goed, een lesje om te leren ontspannen voor de zwangere maar ook voor de partner om tijdens het 'moment suprème' aan te zetten tot ontspanning. L. onderging het allemaal gelaten. Ze ademde in, ademde uit, liet zelfs de schele yogapot zonder morren aan haar buik zitten en lachte beleefd om de stompzinnige grapjes van de medecursisten. Gelukkig kregen wij ook nog de slappe lach. Een echte Oudhollandse onbeleefde slappe lach. Dat de tranen je uit de ogen spuiten en alleen al de ademhaling van de ander genoeg is om het weer uit te proesten. Niet te stoppen en steeds genanter voor de anderen. Veel lekkerder dan yoga trouwens. Veel effectiever ook als je het mij vraagt. En waar we nou zo om moesten lachen? Ik omdat ik me voorstelde hoe door al dat ontspan-gelul ook je kringspier gaat wapperen. En dat het wel heel grappig zou zijn om in die aula een enorme scheet te laten. L. dacht het zelfde. Ja, ik weet het, we zijn kleuters van bijna veertig. En dan moeten wij lachen. Heel erg lachen. Als L.'s man niet op tijd is om bij de bevalling te zijn dan mag ik komen. Ik ben het 'noodnummer'. Ik hoop zo dat hij vertraagt met zijn vliegtuig. Of is dat echt té erg om te wensen? Maar goed, ik vind het zo bijzonder dat mijn lieve vriendinnetje, die al jaren te horen krijgt dat ze zo'n lieve moeder zou zijn, nu echt zelf een gup op de wereld gaat zetten. Ik ben trots, nieuwsgierig, blij en eigenlijk ook een beetje in verwachting.

Update: 1 maart is het gupje is geboren: Boaz

Boos

2008-01-22T05:35:00.000-08:00

"Ik word niet goed." "Wat dan?" "Ik ben nog nooit zo gedisciplineerd bezig geweest. Ik ben gestopt met roken, eet verantwoord, ga om de twee dagen naar de sportschool en kom godverdomme als dank maar liefst twee en een halve kilo aan in één week." "Dat zijn spieren" "Echt niet, mijn broek zit strak." "Je voelt je toch beter" "Ja, lichamelijk maar geestelijk ben ik een wrak." "Lichamelijke gezondheid is toch veel belangrijker dan je gewicht of hoe je er uitziet?" "Vind je?" "Ja, het is eigenlijk nogal oppervlakkig dat gezeur over je gewicht" "Ik zeur niet over mijn gewicht, ik vind het alleen ongelofelijk dat ik zo goed bezig ben en dat er vervolgens vanuit mijn eigen lichaam geen greintje motivatie komt. Laat een beetje spierballen zien of het begin van mijn wasbord. Maar nee hoor. Alle noeste arbeid ten spijt komt er gewoon nog een laag verhullend vet omheen" "Dus je bent boos op je eigen lichaam." "Ja" "Jij bent inderdaad niet goed.."

Get in Shape

2008-01-15T05:31:00.000-08:00

Ik had een heerlijk hectische week achter de rug met feesten, vakantie, verjaardagen en zo meer. De koelkast was leeg en op prosecco alleen kon het gezin niet leven. Fluitend marcheerde ik door de Deen en propte mijn karretje lekker vol. Ik stopte bij de tijdschriften want ik scan graag door het wekelijks aanbod. Langzaam werkte ik het eerste rijtje af. Terwijl ik plaatjeskijkend door de JAN bladerde viel het me op dat de mollige vrouw naast me opvallend vaak mijn richting op keek. Na de zoveelste blik keek ik maar eens echt terug. In haar handen hield ze de Get in Shape. Vanaf de opengeslagen pagina's lachtten twee gezichten me toe. Carlos Lens met in zijn armen.............IK. Ik schrok me dood. Natuurlijk wist ik wel dat dit stuk er aan zat te komen. Ik heb het notabene zelf geschreven en was er ook zelf bij toen Sasha Lambert de foto's maakte. Maar nu lig ik in de schappen. En niet veilig één weekje, met één fotootje. Nee, minstens 4 weken met zes pagina's foto's. Vandaag loop ik krom van de spierpijn want nu staat ook zwart op wit en voor de hele wereld te lezen dat ik volgend jaar, rond deze tijd een lijf wil hebben dat in bikini op de cover kan. Je begrijpt het.....van schrik heb ik maar een BodyPumplesje extra gevolgd.

Geen zin, maar dan anders.....

2008-01-15T05:28:00.000-08:00

Bestaat het echt, writersblok? Ik verdenk sommige publicisten al jaren van een flinke schrijf blokkade maar dat hindert hen niet om boeken op de markt te brengen. Ik heb geen 'writersblok' maar wel last van slechte zinnen. Er komt werkelijk niets normaals op papier en dat terwijl ik deze week drie (!!!) deadlines heb en het is al bijna woensdag. Dan heb ik het nog niet eens over de rest van de maand. Ik krijg het er benauwd van terwijl ik toch echt niet meer rook. Badend in het zweet werd ik vannacht wakker. Dromend van boze opdrachtgevers, reportages die misschien deze keer net niet lukken, beloftes die gebroken worden, c-artiesten die me niet terugbellen en aan al die woorden die nog opgeschreven moeten worden. Om het allemaal nog dramatischer te maken is mijn computer ook nog eens gecrashd. Na de eerste reanimatie heb ik mijn laatste backup van foto's en schrijfsels kunnen maken. Al mijn adressen en bewaarde emails zijn voorgoed weg. De tweede crash heeft het ding niet overleefd. IBM RIP. En ik, ik moet inmiddels ook aan de beademing............

Nieuw Jaar

2008-01-03T09:23:00.000-08:00

De afgelopen anderhalve week leefden we uit een koffer. Dat begon het weekend voor kerst met een trip naar het ouderlijke huis in Brabant om alvast de kerst te vieren. Op zondagochtend terug naar Bergen om de koffers in te pakken voor Bonaire. De weekendtas bleef half leeg in de woonkamer staan. Heerlijk vijf dagen geluierd aan het strand. Mijn mobiel kon geen smsjes verzenden dus dat was lekker rustig. De 30ste retour naar Bergen, na een paar uur slapen de koffers half uitpakken en wederom nieuwe weekendtassen vullen voor het enorme nieuwjaarsfeest in Valkenswaard. De stapel wasgoed en onuitgepakte tassen groeiden gestaag in de woonkamer. Feesten met 30 vrienden en de 1e weer terug. Volgende ochtend opnieuw naar Brabant want mijn vader verjaardde. Bobbi wilde blijven slapen dus maar wéér een tasje ingepakt. Andy moest naar Afrika dus ook hij deed vrolijk mee aan het omgooien en reorganiseren van de inhoud des KLM-Koffer. Vanmorgen overzag ik de ravage. Waar ik ook keek, overal lagen kleren, flessen zonnenbrandolie, toilettassen, tassen, koffers etc. Nu is het nog steeds niet veel beter. Mijn huis, hoofd en werk verkeren nog steeds in grote chaos. Ik loop wel al de hele dag met een smile van oor tot oor in het rond. Wat krijg je een boel energie van leuke activiteiten. Hoe druk ze ook zijn. Voor mij was dit een geweldige afsluiting en begin van het oude en nieuwe jaar. Ik wens jou en de jouwen een geweldig 2008 toe! Met veel liefde, werk, minivakanties, grote vakanties, mooie gesprekken, geweldige ideeën, lieve vrienden en vooral een heleboel energie om het allemaal te 'dragen'.

Levensbeschouwing

2007-12-13T05:15:00.000-08:00

In mijn volgende leven doe ik het achterstevoren: Ik begin dood en heb dat dan meteen maar achter de rug Ik word wakker in een verzorgingstehuis en voel me iedere dag beter Dan schoppen ze me eruit want ik ben te gezond Ik geniet van mijn pensionering en in mijn pensioen geld Dan begin ik met werken en ontvang een gouden horloge op mijn eerste werkdag. Ik werk een jaartje of veertig tot ik te jong ben Ik maak me op voor de middelbare school: drink alcohol, feest en ga met jan en alleman naar bed Dan start ik op de basisschool, word weer kind, speel de hele dag en heb nul verantwoordelijkheden Ik word weer baby en ..... Spendeer mijn laatste 9 maanden al drijvend in de luxe van een spa-achtige omgeving met centrale verwarming, intraveneuze room service en dan..... Verdwijn ik met een enorm orgasme. I rest my case

bron: een Engelstalig e-mailtje dat ik ooit kreeg met dezelfde strekking. (Voordat je denkt dat ik echt grappig ben)

Bergen Buiten

2007-12-03T04:45:00.000-08:00

Misschien komt het doordat ik de laatste tijd zelf wat sportiever ben maar het valt me op dat Bergenaren veel in beweging zijn. Vooral de wat oudere bewoners zijn dit najaar hard in de weer om hun lijf te onderhouden of op een sportieve manier te recreëren. Zelfs het steeds moderner wordende Dynamic Fit trekt krasse knarren aan die mij faliekant inhalen wat kracht en uithoudingsvermogen betreft. Is het de gezondere omgeving, in vergelijking tot de stad, die uitnodigt tot beweging? Het feit dat wij een groot deel van de zomer op het strand doorbrengen en er dus een beetje leuk uit willen zien? Of wonen hier toevallig meer mensen die er door het jarenlange buitenleven een gewoonte van maakten? Ik heb er geen onderbouwd antwoord op, ik kan alleen constateren dat er inderdaad veel sportiviteit en buitenleven is en dat dat uitnodigend en motiverend werkt om het zelf ook te doen. Ook ik heb me, toen ik hier net woonde, wel eens verbaasd over de moeders én vaders die ik s ochtends op school al in hun tenniskleding, paardrijdbroek, voeten in de wandelschoenen of joggingoutfit zag. Moeten jullie niet werken of koffiedrinken op het plein? Maar dat doen ze dus ook nog eens. Sporten en in de frisse buitenlucht zijn, is voor velen een vast ritueel in de dag. Zo wordt Bergen ook overspoeld in het weekend met mensen die een flinke wandeling door de bossen, duinen en over het strand maken. Alkmaar heeft zelfs een heuse vierdaagse waar van verwacht wordt dat het dezelfde roem krijgt als Nijmegen. Mijn kinderen kregen afgelopen jaar een looptraining via school van Lorna Kiplagat. Ook weer een voorbeeld dat sportiviteit hier met de paplepel ingegoten wordt. Ik ben in de twintig jaar dat ik in de stad woonde, buitenmens-af geraakt. Fietsen over de grachten was meer een praktische daad dan een sportieve. En op hoge hakken naar de Bijenkorf sprinten is ook geen workout ondanks dat dat soms zo voelde. Bergen heeft van alles in mij in beweging gebracht. Figuurlijk omdat er een mentale verandering opgetreden is en letterlijk omdat ik inderdaad de bossen intrek, mijn lijf in conditie breng in de sportschool en geregeld een potje tennis bij Jan Donders. Mijn toch wel stadse kinderen moeten nog een beetje wennen aan al dat 'gedoe' buitenshuis. Want eerlijk is eerlijk, ik moet er in de opvoeding ook wat aan veranderen. Ik vind het nog steeds best eng als mijn achtjarige zoon zelf op de fiets naar de andere kant van het dorp wil of zonder volwassenen met vriendjes het bos in gaat. Zelf kom ik oorspronkelijk ook uit een dorp en bouwde ook ik op mijn zesde heel hoge boomhutten en zocht bramen langs de spoorlijn. Mijn ouders waren toen ook nieuwe dorpelingen want zij groeiden op in grote steden. Toch vertrouwden zij wel op de bescherming die een dorp biedt. En de Bergse moeders die ik inmiddels ken, doen dat ook. Maar is Bergen wel een 'echt' dorp? Waar de sociale controle verder reikt dan het je afvragen waar de buurman zijn Ferrari van betaalt. Gaat iemand mijn zoon de weg wijzen als hij verdwaald is in de Nessen? Ik wil er met alle macht in geloven en ga er eigenlijk van uit dat dat zo is. Zonder naïef te zijn hoop ik op de dorpse goedheid van Bergen en haar bewoners en gun ik ook mijn kinderen het gezonde buitenleven dat hier voor iedereen zo gewoon is.

Are you F***** kidding me?

2007-12-02T05:18:00.000-08:00

Markt in Bergen is anders dan zomaar een zaterdagmarkt elders. Hier lopen de dames niet met afgeladen tassen te zeulen. Nee, hier ga je beeldig op het terras van Fabels of Gusto zitten en bekijk je het winkelende gepeupel. Ik loop wel met overvolle tassen te leuren en laat me maar bekijken. Zo ook de jonge makelaar die me passeerde. Zonder boodschappentassen maar met zijn dochtertje nonchalant op zijn arm gedrappeerd. Hij had werk van zijn uiterlijk gemaakt en zijn dochter van anderhalf kon zo in de babyvogue. Hij stoptte naast me omdat een ouder echtpaar het tweetal wilde begroeten. "Dag lieverd, wat zie je er goed uit! En wat is die kleine lekker bruin. Zijn jullie op vakantie geweest?" "Nee, hoor", antwoorde Mr. RealEstate, "Zonnebankje. Die kleine zag zo wit, ik heb haar er een half uurtje bijgelegd." Ik keek nog even om omdat ik hoopte dat hij erbij lachtte, of in ieder geval op een andere manier liet merken dat hij een grapje maakte. Maar hij was bloedserieus. Flabbergasted liep ik verder over de markt. Wonderlijk dorp, wonderlijke mensen, wonderlijke manier om er zeker van te zijn dat je kind je later haat als ze haar derde chemokuur ondergaat.

Herfst

2007-12-02T04:10:00.000-08:00

Hoeveel blaadjes heeft een boom? Geen idee maar het zijn er wel veel. Heel veel. En die vallen allemaal in mijn tuin. Ik was het eigenlijk een beetje vergeten maar vroeger liepen mijn ouders ook in de herfst ieder weekend het gazon te harken. Inmiddels begrijp ik als geen ander waarom zij er uiteindelijk voor kozen om rond hun nieuwe huis een strakke tuin aan te leggen waar vijvers, tegels en struikjes het aanzicht domineren. Genoeg gras gemaaid en blaadjes geharkt moeten ze hebben gedacht. 'Wij gaan als pensionados lekker golfen, bridgen en schilderen. Al dat werk in de tuin kost veel te veel tijd.' En tijd lijkt op je oude dag steeds schaarser te worden want dan staat de agenda namelijk vol met afspraken waar je wél zin in hebt. Ik had een paar jaar terug nooit kunnen vermoeden dat ik gewapend met hark, rubberen laarzen en kruiwagen de hele zaterdag in mijn tuin bezig zou zijn. In de binnenstad van Amsterdam moet je namelijk hard zoeken naar een boom. Maar ik wilde zo nodig 'buiten' wonen en nu staan er welgeteld drie eiken, twee beuken, drie esdoorns en nog wat, voor mij, ondefinieerbare bomen in de tuin. Afgelopen zaterdag waren we zeker vier uur aan het bladblazen en harken. Kruiwagens vol werden in het aanliggende bos gedumpt en om drie uur zag je weer gras en tegels. Zaterdagavond ging het wat harder waaien en de volgende ochtend was de tuin weer verdwenen onder een dikke laag herfstafval. Het ziet er hier echt prachtig uit met al die verkleurde bomen en met het zonnetje dat de laatste dagen weer tevoorschijn komt, beleven we een heuse Indian Summer. Maar meine güte, kan het niet even heel erg stormen zodat al die bomen gewoon in één weekend kaal zijn. Ik voorzie op deze manier, mede doordat de natuur nogal in de war is van de warmer wordende herfst, namelijk dat ik tot Maart aan het harken ben.

'Seriously'

2007-11-29T09:30:00.000-08:00

Er was eens heeeeeel lang geleden een meisje dat baalde van zichzelf. Baalde van haar kijk op de wereld, baalde van de irritante betweterige troela die ze presenteerde naar haar 'belangrijke' opdrachtgevers. Vierentwintig lentes jong en volledig in de ban van zichzelf. Dit meisje had geen goed woord over voor niet ambitieuze vriendinnen. Maatschappelijk succes stond in haar hoofd synoniem aan geluk. Tot het moment dat haar harnas van gelikte kleding, snelle babbel en gespeelde attitude haar keihard vloerde. Huilend ging ze de confrontatie aan met zichzelf. Weg met de powerjob, weg met de arrogantie, terug naar de basis. Het nieuwe bewustzijn maakte de weg vrij voor nog meer kansen en uitdagingen. Veel grotere uitdagingen want nu werd er vanuit het hart geleefd. Verantwoording werd genomen voor eigen daden en keuzes. Ik ken dat meisje. Dat meisje is nu een vrouw van bijna middelbare leeftijd. Een moeder van twee kinderen. En nog steeds gaat ze bij tijd en wijle de confrontatie met zichzelf aan. Herziet ze gedrag of meningen, luistert naar anderen en bovenal is ze gelukkig. Gelukkig met haar fouten, haar blunders, haar successen, haar innerlijke kracht en bovenal het vermogen om licht te kunnen leven. Om lekker te kunnen mutsen over uiterlijkheden maar ook altijd op zoek te gaan naar verdieping. Voor Top Santé interviewde ik vorige week vrouwen die ook bekeerd zijn. Bekeerd naar de Islam, Hare Krishna en het Christendom. Zij vonden een kracht in zichzelf die ze liever uitleggen als een kracht die ze van buitenaf ontvangen. Van hun god. Ik geloof ook in die kracht, maar mijn god huist in mijn eigen ziel. God is voor mij een niet door anderen opgelegd gevoel dat mij stuurt. Ik kan heel goed leven met het idee dat ik er alleen voor sta. Dat ik zelf honderd procent verantwoordelijk ben voor mijn daden. Geen regels in een Koran of Bijbel die mijn leidraad zijn, nee, mijn geweten geeft mij in of ik iets wel of niet moet doen. Mijn troost, steun en rust vind ik in de mensen om mij heen. Iedereen is geboren met een stel hersens. Gebruik ze op vol vermogen. Een beetje nadenken over je leven en de rol die je daar zelf in hebt, relativeert zoveel onzinnigheid waar je dagelijks mee te maken hebt.

Zelfbeeld

2007-11-27T09:30:00.000-08:00

In de statistieken van mijn website kan ik zien dat mijn verhaaltjes gelezen worden door 70% vrouwen. Dus richt ik me nu maar even tot deze meerderheid: Ken jij dat gevoel dat jouw zelfbeeld helemaal niet klopt met de realiteit? Veel vrouwen denken dat ze er slechter uitzien dan dat ze in werkelijkheid doen. Met het risico dat je me nu echt te ver vindt gaan en ook nog eens arrogant, moet ik bekennen dat ik dat juist andersom heb. Hoe vaak ik me kapot schrik als ik een foto terug zie of op een onbewaakt moment een reflectie in een etalageruit opvang. Mijn zelfbeeld is vaak jonger, dunner en beter dan de werkelijkheid. De afgelopen week had ik de pech dat ik drie keer 'model' stond voor een fotograaf. Niet als uiteindelijk object maar om het licht te testen, de locatie uit te proberen of zomaar omdat het de fotograaf leuk leek om mij er ook bij te zetten. Als ik het geschoten beeld terug zag, knalden mijn vermoeidheid en tanende jeugd me tegemoet. Dat is niet goed voor je zelfvertrouwen. Want een positief vertekend zelfbeeld doet namelijk wél wonderen voor je uitstraling. Ik 'speel' eigenlijk aantrekkelijk of 'lekker' en anderen geloven dat dan ook. Maar na het zien van al die confronterende realiteit wankelde dat zelfvertrouwen. En daar kan geen sportschool of compliment iets aan veranderen. Dus werd het tijd voor harde maatregelen. Dat begon met op tijd naar bed en eindigde in een paar foto's van mezelf waarop ik er wél uitzie zoals ik wil. Zelfingenomen zelf genomen, zelf overbelicht en heel goed voor mijn zelfbeeld. Wél met het risico dat ik nogal tegenval als je me nu zou zien zitten. Plat haar in een staart, joggingbroek aan, geen make-up maar wel met een tevreden gevoel dat ik er met een beetje hulp af en toe best 'Fabulous' uitzie. Al zeg ik het zelf.

Pino from Hell

2007-11-11T04:26:00.000-08:00

Als rasechte brabo houd ik van verkleden. Al sinds jaar en dag ga ik terug naar mijn geboortegrond om tijdens carnaval zo onherkenbaar mogelijk ouderwets bier te hijsen. 11 november is geweest dus de voorbereidingen voor het toch wat achterlijke volksfeest zijn in Limburg en Brabant al weer in volle gang. Ik ben de laatste verhuisdozen aan het opruimen en stuitte op een stapel 'images from the past'. Trofeeën uit een ver verleden. Deze foto stamt uit 1996. Elf jaar geleden. De tijd voor het moederschap, huwelijk, verantwoordelijke banen, eigen huis, blaadjes harken en zo meer. De verenpruik is een boa die vakkundig in een aangeschoten bui op een dichtgenaaide pantybroek is genaaid. Hier ziet het er nog redelijk uit maar na twee dagen hossen en tijdens het alaaf roepen bier over mijn eigen hoofd gooien, zag ik er uit als Pino from Hell.

Bejaard?

2007-06-18T16:50:00.000-07:00

Mijn kleine zusje (35+) heeft een verzoekje: Of ik nog een stukje wil schrijven over ouder worden en het naderen van de big Four Zero. Want dat schijn ik heel erg te vinden. Vind ik dat heel erg? Eigenlijk niet dus. Maar de strijd met en tegen het ouder worden, is altijd erg vermakelijk dus gooi ik een schepje bovenop mijn eigen ‘zorgen’ en tik een, in mijn beleving naar de lezer toe, vermakelijk verhaaltje. Op goedverhaal.nu schreef ik over de tand des tijds. Daarin probeer ik uit te leggen dat het té erg voor woorden is dat meisjes van net twintig al dusdanig ontevreden zijn met hun voorkomen dat ze kunstgrepen door de plastische chirurg laten uitvoeren. Dat gaat medisch gezien wel eens mis, maar nog misser is het zelfbeeld van zo’n kind. Jezelf vergelijken met prachtige vrouwen die op de covers van tijdschriften staan, doet geen enkele vrouw goed. De fotograaf schiet in twee minuten een foto en is vervolgens vier uur bezig om de boel te ‘fotoxen’. Zo ziet iedereen er prachtig, rimpelloos en vooral leeftijdsloos uit en wordt je referentiekader dusdanig aangetast dat je niet anders kan dan ontevreden naar je eigen spiegelbeeld kijken. Of de makeover programma’s op televisie die in een half uurtje laten zien dat ook de meest lelijke, afgedankte huisslons omgetoverd kan worden tot een Amerikaanse Miss Fuckable. Dat zo’n vrouw naderhand waarschijnlijk nóg ongelukkiger is omdat ze ineens met heel andere ogen naar haar uitgezakte bankzittende echtgenoot kijkt en na het glamouravontuurtje het werken op de administratie in de plaatselijke metaalfabriek ook niet meer zo leuk vindt, zie je niet. Linda de Mol deed in Nederland een poging om de lezer te laten zien dat vrouwen boven de veertig er best mogen zijn. Groots aangekondigd dat er absoluut niet in de foto’s zou worden gerommeld. Alleen maar trotse vrouwen die, net als in de Dove campagne, in bikini hun onvolkomenheden showen. En waarom wil iedereen dat zien? Om je even minder slecht te voelen over je eigen lijf? Om te zien dat Caroline Tensen inderdaad geen gram afgevallen is ondanks al dat marathonlopen, dat Angela Groothuizen ook een blubberbuik heeft van haar zwangerschappen, dat Monique des Bouvries het voorbeeld is dat mager ook lelijk kan zijn? Dat vergelijken is nou juist zo verneukeratief. Ook als je het voor doet komen alsof je het juist zo goed bedoelt. Dat je wilt laten zien dat we allemaal hetzelfde zijn en er op iedereen wel wat aan te merken is als je zou willen. Het opgelegde schoonheidsideaal is niet meer terug te draaien maar gelukkig wél aan trends onderhevig. Het ene seizoen willen we graatmager het volgende seizoen zijn Byoncé en JLo weer het toonvoorbeeld van mooi. Maar wat nooit, maar dan ook nooit, aantrekkelijk wordt gevonden is een uitgebluste en ontevreden uitstraling. En dat is wat je zelf kunt bepalen ongeacht je uiterlijk. Ik ben bijna 38 en zeker niet altijd zorgvuldig met mijn lichaam omgesprongen. Ik rook wel, ik rook niet, ik drink af en toe flink, beweeg te weinig en zit volgens de BMI nèt in het gezonde gewicht. Maar waar ik wél hard aan werk is mijn geestelijke gezondheid. Ik denk na over dingen, vraag meningen aan vrienden, wil begrijpen waarom mensen op een bepaalde manier denken en handelen. Daardoor kan ik mezelf in een beter perspectief zien. En zo heb ik geleerd dat er goed uitzien en geen problemen hebben met leeftijd of het lichamelijke ouder worden vooral tussen je oren zit. En dat je er grappen over kunt maken, en vol zelfspot cynische stukjes over mag tikken zonder dat dat je wezenlijke essentie veroudert.

Guts

2007-04-27T16:45:00.000-07:00

Tot vanmorgen was het overduidelijk; ik, het gedoodverfde stadsmens, ben hier in Bergen veranderd in een buitenmens. Waar Noah binnen hangt omdat hij volgens eigen zeggen een "stadsjongen" is, vind je mij doorgaans in de tuin. Weliswaar op hoge hakken, tuinhandschoenen met gezellige plastic rozen erop en helaas zonder groene vingers, maar wél buiten. Net als mijn eigen moeder wijs ik mijn kinderen op koolmezen, eekhoorntjes en nieuw opgekomen bloemetjes en ook de aanloopkat werd met open armen ontvangen. Lang leve de natuur...........Maar nu ben ik er klaar mee. Dat mijn handen al een jaar een soort van onverzorgd zijn is overkomelijk, dat het zand van buiten de nieuwe vloer schuurt, geeft nog wel een leuk effect, dat mijn aanloopkat erg kieskeurig is en weigert brokjes te eten is ook nog wel leuk typisch. Maar dat het verwende kreng avond aan avond muizen, kikkers, vogels en ander kleinvee vermoord om ze vervolgens op mijn veranda op te vreten, gaat me te ver. Toen ik vanmorgen weer een kledder darmen en bloed van de tuinstoelen had geveegd, was de maat vol. Ik bén geen buitenmens. Ik gruw van kleihanden, verneukte schoenen en ongedierte dat tevoorschijn komt als je een tegel optilt. Om te vieren dat Amsterdam toch redelijk dichtbij is ga ik zo maar eens lunchen op de Haarlemmerstraat. Geen bomen, geen muizenguts, alleen maar fijne stadsmensen die als ultieme natuurbeleving een borrel in het vondelpark doen.

MOOI

2006-12-19T04:22:00.000-08:00

Het is niet nieuw dat gevestigde en zelfs oubollige bedrijven goede sier maken met een ontwerper van naam. Jaren terug ontwierp Frans Molenaar al fietsen voor Sparta en Jan des Bouvrie tuinkussens voor de Blokker (en nu weer lampen voor de Gamma.) Wat te denken van de hype die H&M veroorzaakte met ontwerpers als Karl Lagerfeld, Stella McCartney en Victor & Rolf. Achterliggende gedachte is natuurlijk dat design, of het nu om couture of industrieel design gaat, bereikbaar wordt voor de grote massa. Soms best jammer, omdat het juist leuk is om iets te hebben dat weinig anderen zich kunnen veroorloven omdat het een meesterlijk ontwerp is. Maar feit blijft dat aan unieke ontwerpen ook een flinke prijskaart hangt.Sommige designers vinden het geweldig dat hun creaturen op iedere straathoek te koop zijn. Het geeft ze naamsbekendheid, als ze dat al nodig hebben, en het opent deuren naar nieuwe projecten. Mijn favoriete Nederlandse designer is Marcel Wanders. Helaas is het enige stuk dat ik uit zijn studio heb de B.L.O. Als ik een bodemloos budget zou hebben dan had ik mijn badkamer betegeld met zijn ontwerpen voor Bisazza, had ik zijn kranen van Boffi, hingen door mijn hele huis Zeppelins van zijn hand en stonden er twee Knotted Chairs. Maar goed, dat gaat dus niet want alleen al de Zeppelin kost een slordige 3000 euro. Gelukkig is Marcel meer dan commercieel ingesteld en maakte samen met Holland Electro (HE) een audio lijn voor…schrik niet...Leen Bakker. En mooi dat ik het vind. Kwijlend van hebberigheid bladerde ik door de folder. Ik hoop dat de normale Leen Bakker klant het helemaal ruk vindt en er niets van moet hebben. Zo ben ik dan wel weer natuurlijk; wél voor een prikkie design willen kopen maar niet willen dat suffige types, of nog erger, Ikeamensen, hun huis opleuken met Wanders' spul.